Поддержать TUT.BY
143 дня за решеткой. Катерина Борисевич
Коронавирус: свежие цифры
  1. Пассажиры автобуса, которых не пустили в Украину из-за поддельных ПЦР-тестов, рассказали подробности
  2. Роман одного из самых известных белорусских писателей отправили на экспертизу
  3. Топ-10 самых популярных подержанных авто в стране. Какие на них цены?
  4. За сутки в Беларуси зарегистрировано 1175 новых случаев COVID-19
  5. МВД прокомментировало жалобы на условия в ИВС на Окрестина и в Жодино и показало видео из изолятора
  6. С осторожным оптимизмом. Как безвизовый Гродно, потерявший туристов и деньги, ждет новый сезон
  7. БАТЭ в скандальном матче сумел уйти от поражения, отыграв у «Минска» два гола
  8. Крупных промышленных должников собрались оздоравливать через спецагентство
  9. Закроем наши посольства там, где они не приносят отдачи? С кем мы успешно торгуем, а с кем — просто дружим
  10. Глава Минска задумался об отказе от участков под паркинги у МКАД. И вот почему он прав
  11. Как не пропустить рак легкого? Главное о здоровье за неделю
  12. «Затеял игру в президентство». В суде над Бабарико допросили свидетеля в наручниках и озвучили жалобы
  13. Оценивает по походке. История бывшего балетмейстера, который в 74 года работает фитнес-тренером
  14. Автозадачка на выходные. Простая ситуация на перекрестке, но мало кто справится
  15. В Беларуси не хватает более 2 тысяч врачей и столько же — медсестер. В Минтруда рассказали про дефицит специалистов
  16. Разбираемся с юристом, можно ли отказаться от коллективной материальной ответственности на работе
  17. Какие курсы доллара и евро установили обменники на выходные
  18. «Джинн злобно загоняется в бутылку». Большое интервью с многолетним журналистом президентского пула
  19. В Беларуси хотят разрешить создавать партии только постоянно проживающим в стране гражданам
  20. Врач объясняет, откуда берется шум в ушах и как от него избавиться
  21. Полчаса процедуры, два дня страданий. Как я сделала прививку от коронавируса
  22. «У Лукашенко нет опоры в госаппарате». Латушко рассказал про новые санкции и транзит власти
  23. 15 жертв, более 400 пострадавших. 10 лет назад произошел теракт в минском метро
  24. «Чем ниже спускаешься, тем больше горя». Жители домов над «Октябрьской» — о теракте в метро и фото, сделанных сразу после взрыва
  25. История одного фото. Как машинист метро и его коллеги помогали пассажирам после взрыва 11 апреля 2011 года
  26. Прокурор: Протесты в Беларуси начались и из-за блогеров из Бреста. Обвиняемых лишили слова в суде
  27. Я живу в 25 км от центра Европы. Как семья на хуторе в глуши среди леса делает сыры по рецептам ВКЛ
  28. «Этот магазин для всех». В Минске открывается гастромаркет FishFood, где закупаются рестораны
  29. «Радость — лучшее лекарство». Витебский бизнесмен начал рисовать 3 года назад, когда заболел раком
  30. В Мингорисполком подана заявка на проведение «Чернобыльского шляха»


«Я лічу, што кожны з нас мог бы выратаваць аднаго-двух чалавек. І гэта была б вялікая справа», — у Мінску нобелеўская лаўрэатка сустрэлася са шматдзетнай сямʼёй Любові і Васіля Равенкаў. Пра гісторыю маладых бацькоў са Слоніма Святлана Алексіевіч даведалася з публікацыі на Радыё Свабода.

Фота: svaboda.org
Фота: svaboda.org

«Я атрымала вялікую прэмію. Лічу сваім абавязкам зрабіць, як у Бібліі - „дзясятую частку аддай“, — сказала Святлана Алексіевіч. — Адзінае, што я, па-першае, не люблю публічнасці ў гэтай справе. А па-другое — гэта ж так шмат гора. Як пасля спаць, калі табе будуць пісаць! Гэта невыносна».

Гэта далёка ня першы раз, калі Алексіевіч матэрыяльна дапамагае розным людзям. «Бяды многа, мяне гора чалавечае прыцісне. Але калі я пабачыла камэнтары (пад публікацыяй. — РС), я зразумела, што гэта павінна быць публічна», — тлумачыць яна, чаму гэтым разам сваю дапамогу вырашыла не хаваць.

«Мы такога не чакалі ніколі. Такія каментары былі пад артыкулам. Ня думалі, што нам нехта дапаможа, што такі чалавек знойдзецца», — Любоў і Васіль прыехалі са Слоніма разам з дзецьмі. Малодшаму трохі больш за два годзікі. Старэйшай — трынаццаць.

— Елізавета, Аляксандра, Кацярына, Даніл, Таццяна і малодшы Міхаіл, — называе Любоў імёны дзяцей.

— Якія імёны ў вас! Біблейскія, можна сказаць, — кажа Святлана Алексіевіч.

Пра Равенкаў Радыё Свабода напісала 15 кастрычніка. Любоў распавядала пра сваё няпростае жыццё і пра тое, як з шасцю дзецьмі яны дагэтуль жывуць на найманай кватэры. Каб зрабіць унёсак на ўласнае льготнае жытло, ім было трэба 3600 новых рублёў. Такіх грошай у сямʼі, дзе працуе адзін бацька, няма.

— Які ў вас заробак? — спыталася ў Васіля Святлана.

— Чатыры з паловай — пяць мільёнаў, — адказвае мужчына, які працуе ў мясцовай гаспадарцы ветэрынарам.

Фота: svaboda.org
Фота: svaboda.org

Любоў атрымлівае 280 дэнамінаваных рублёў дапамогі на малодшага сына, якому яшчэ няма трох.

— На ўсіх іншых пяць дзяцей разам яшчэ даюць 82 рублі, — дадае Васіль.

— Як жа цяпер пражыць на чатыры мільёны з шасцю дзецьмі? — здзіўляецца Алексіевіч. — Гэта ж толькі адзення колькі, партфеляў!

Дом для шматдзетных семʼяў у Слоніме абяцаюць дабудаваць у студзені. Нібыта Равенкам маюць выдзеліць трохпакаёвую і двухпакаёвую кватэру. Такая магчымасць была ў іх і летась, але тады грошай на ўнёсак яны не знайшлі. Не знайшлося іх і сёлета.

«Як гэта ў вас атрымалася так многа (дзяцей. — РС)? — пытаецца Святлана. — Напэўна, гэта каханне, інакш так многа не атрымліваецца».

Любе 31 год, Васілю — 27. Пра сваю сямʼю жанчына распавядае шчыра і падрабязна. Разам яны пяць гадоў.

«Былы муж ужываў алкагольныя напоі, — кажа яна — Я мучылася, мучыліся дзеці, я ў міліцыю звярталася. Я вырашыла, што лепш я адна буду з пяццю дзецьмі, чым з такім мужам. Невыносна было».

У гэты пэрыяд сямʼю нават паставілі на ўлік — маўляў, у сацыяльна небяспечным становішчы. Гэтае кляймо, кажа Люба, даводзілася здымаць з сябе доўга, і падставаў, на яе думку, не было для яго ніякіх.

Калі пазнаёміліся з Васілём, у Любы ўжо было пяцёра дзяцей. Малодшаму Данілу — толькі сем месяцаў.

«Гэта падарунак лёсу быў мне. Сказаў: „Як пабачыў — усё. Цяпер у цябе ёсць я, я стану для іх бацькам“, — кажа Люба. — Тата для іх аўтарытэт у сямʼі. Асабліва для Данілы. „Таго“ тату ён і ня ведае, той ім не цікавіцца. Я пакуль і не казала, што ён няродны».

Пасля ўжо вырашылі, што трэба і супольнае дзіця, кажа Люба.

«На УЗІ са мной хадзіў, і ў паліклініку, і такі быў задаволены, калі на УЗІ сказалі „хлопчык“», — кажа яна.

«„Каханне“, — усміхаецца Раіса Генадзеўна, маці Васіля, якая прыяжджае з Ружанаў дапамагаць сынавай сямʼі. — Я юбілейная бабуля, у мяне ўжо дзесяць унукаў».

Любу і яе дзетак яна, кажа, прыняла адразу і цяпер дапамагае, чым можа, са сваёй пенсіі, якую зарабіла даяркай.

«Божы дар, — кажа Люба. — І вось гэтая жанчына, якая нам цяпер дапаможа. Гэта анёлы-ратавальнікі».

За апошнія гады сямʼя Равенкаў змяніла некалькі найманых кватэраў. Цяпер некалькі месяцаў жывуць у прыватным доме. Тут сціпла, чыста, ёсць усё неабходнае, а для дзяцей завялі козаў. Старэйшыя дзяўчаткі ходзяць у школу. Кажуць, што вучацца добра, займаюцца танцамі, музыкай і маляваннем. Малодшы Міхал з маці дома, пяцігадовы Даніла — у садочку.

«А як мясцовыя ўлады, што яны кажуць? Чаму не даюць грошай?» — пытаецца Алексіевіч.

«Яны кажуць: мы разумеем, але нічым ня можам дапамагчы, — адказвае Васіль. — Шукайце, пазычайце. Праблема ў тым, што ніхто ня хоча пазычаць, бо шасцёра дзяцей. Дый людзі цяпер усе ў крэдытах, нават маленькую суму немагчыма пазычыць».

Мясцовыя ўлады, кажа Любоў, на першую публікацыю ніяк не адрэагавалі. Каментары пад артыкулам яна старалася не чытаць. У садочку сказалі, што такім артыкулам Равенкі «ганьбяць дзяцей».

«А чым я іх ганьблю, — са слязьмі ў голасе пытаецца Любоў. — Я што, пабіраюся? На ежу грошай ім прашу?!»

Пасля публікацыі званок да іх быў толькі адзін — ад нобелеўскай лаўрэаткі Святланы Алексіевіч. Хто яна такая, Любоў ня ведала.

«Пасля стала глядзець пра яе ў інтэрнэце, якая яна мужная жанчына, што такога дабілася. Мне стала трохі сорамна, што я ня ведаю. Але я мала гляджу тэлевізар. Усё ў працы. Ня ведаю, што такія жанчыны ёсць», — кажа яна.

«Я вам прынесла свае кнігі, — Святлана Алексіевіч пры сустрэчы падарыла Равенкам два свае выданні. — Пачытайце, што я пішу. Расціце разумнымі, добрымі».

На развітаньне ўсе фатаграфуюцца разам на памяць.

Фота: svaboda.org
Фота: svaboda.org

«Мы нават не чакалі, што людзі адгукнуцца. Тым больш такога ўзроўню», — стрымана кажа Васіль.

«Я ўсё думала, як сябе паводзіць, — Любоў сапраўды перад сустрэчай вельмі хвалявалася. — А пабачыла — і нібыта свой чалавек, цяпер ужо частка сямʼі. Нездарма ёй далі імя Святлана. Прынесла святло ў наш дом».

Равенкі абяцаюць, што як толькі атрымаюць ключы, адразу пакажуць новую кватэру.

— А куды козаў падзенеце? — пытаемся мы.

— Ня ведаю, на балкон? — смяецца Люба. — Чужому аддаць, то не. Для дзяцей жа бралі.

-10%
-10%
-20%
-27%
-30%
-10%
-5%
-15%