1. Суперлиги пока не будет. Большинство клубов отказалось от участия
  2. Как власть услышала народ — и решила отомстить, суетливо и неразборчиво
  3. Макей: Мы хотели бы иметь ясность, в каком статусе госпожа назначенный посол намерена работать в Беларуси
  4. В Минске заметили эксклюзивный внедорожник с клиренсом полметра и ценой почти полмиллиона евро
  5. «В пандемию люди соскучились по общению». В Минске открылся клуб с настолками и баром, сходили туда
  6. Водитель автобуса передал пассажирам по громкой связи «привет от политзаключенных». Итог: 15 суток
  7. В Беларуси запретили продажу популярного печенья, которое было во многих магазинах. Что с ним не так
  8. В Минске появится еще одна служба каршеринга. И вот кто это будет
  9. Магазины «Домашний» приказали долго жить
  10. Белорусы жалуются на задержку пенсий и пособий. В Минтруда пояснили, в чем дело
  11. От жены водителя Чижа до авторитета. Среди кредиторов «Трайпла» нашлись интересные персоны
  12. Многодетная семья всего за год переехала из «двушки» в свой дом. Вот их история и все расчеты
  13. Перестал выходить на связь бывший следователь СК Евгений Юшкевич. Он в СИЗО КГБ
  14. «Гиря для важных государственных компаний». США возобновили санкции — каким будет эффект
  15. Сколько получает, где хранит и как тратит. Как работает Фонд соцзащиты, из которого платят пенсии
  16. Врач-инфекционист рассказал, чем отличается третья волна коронавируса и когда ждать пик заболеваемости
  17. Мингорсуд оставил в силе приговор Катерине Борисевич по делу о «ноль промилле» — 19 мая она должна выйти на свободу
  18. Зеленский предложил Путину встретиться на Донбассе
  19. Вот что Apple показала на своей первой презентации года
  20. Ограничения по валюте, будет ли эффект от санкций и «сутки» за привет — все за вчера
  21. Их фура — их дом на колесах: как работает семья дальнобойщиков из Пинска, где жена — королева красоты
  22. «Вы не понимаете, что у вас свобода». Семеро немцев хотят перебраться в Беларусь: тут нет локдауна
  23. Названы имена 14 бойцов, освобождавших Беларусь. Проверьте, нет ли среди них ваших родственников
  24. Власти смогут вводить ограничения и запреты по валютному рынку. Среди причин — падение рубля
  25. «Однушки» — от 170 долларов. Что сейчас происходит на рынке аренды квартир в Минске и что дальше
  26. «Это касается каждого». Врач — о симптомах и профилактике остеохондроза
  27. «После первой операции Максим все время плакал». История Татьяны и ее сына, которому удлиняют ноги
  28. Водители никак не хотели уступить друг другу и устроили две аварии. Видео дорожного конфликта
  29. США возобновляют санкции против «Белнефтехима» и еще 8 белорусских госпредприятий
  30. В Совбезе говорят о десятках военных учений у границ Беларуси. Разбираемся, в чем дело


Алесь Герасіменка,

Алег Бабец з сынам
Алег Бабец з сынам
Мінчук Алег Бабец перамог у конкурсе эсэ на візавую тэматыку, зладжаны парталам TUT.BY і кампаніяй "Без візы". Але самыя істотныя перамогі ў сваім жыцці Алег здзяйсняе штодзень, ужо 17 год існуючы з пратэзаванай нагой у беларускіх рэаліях, якія пастаянна высоўваюць новыя абмежаванні для актыўных, але скаваных недасканаласцямі свайго цела людзей.

Віза — адзін з такіх бар’ераў. Людзі з абмежаванымі магчымасцямі і беларускім пашпартам дзеля атрымання Шэнгенскай візы не толькі вымушаныя плаціць поўны кошт збораў, але і мусяць самі з’яўляцца ў пасольствы дзеля падачы і атрымання дакументаў: мінімум два разы перад ад’ездам. А калі чалавек толькі атрымаў траўму і едзе на лячэнне за мяжу яшчэ хворы?

Падобная гісторыя здарылася з 44-гадовым Алегам Бабцом. У 1994 годзе ён атрымаў траўму. У выніку спатрэбілася пратэзаванне нагі. Падвярнуліся нямецкія артапеды, якія прыехалі ў Беларусь і згадзіліся дапамагчы. Але каб завяршыць пратэзаванне, Алег быў вымушаны ехаць у Германію. Усё добра, але як зрабіць візу, калі ты і хадзіць яшчэ добра не навучыўся? Быў 1997 год.

“Не хацеў стаяць у вялікіх чэргах ля пасольства, удзельнічаць у гэтых спрэчках. А сваякі, як правіла, людзі вельмі занятыя. І калі яшчэ чалавек валодае пэўнай сарамлівасцю, то ён не заўжды захоча звяртацца да родных”, — кажа Алег.

Сівы, без левай рукі і з пратэзам нагі, спадар Бабец поўны планаў і выглядае вельмі энергічным. На лацкане яго пінжаку – чырвоны значак гарбачоўскіх часоў “Перестройка. Демократия. Гласность”.

“Актуальна, як ніколі”, — смяецца Алег.

“Знаёмыя сказалі, што ёсць пасярэднікі, таемныя людзі, якія хутка афармляюць візу. Я звярнуўся да іх. Але яны некуды праваліліся — у выніку застаўся без грошай і без візы”, — прыгадвае суразмоўца. Мужчына быў вымушаны “кульгаць” у пасольства самастойна.

“Мне пайшлі насустрач, і візу я атрымаў даволі хутка — за некалькі дзён. Але заплаціў двайны кошт: за сябе і суправаджаючую асобу. Спазняўся, быў вымушаны ехаць у Германію з аўтаперагоншчыкамі”.

У становішчы жабрака

Па словах Алега, ён спазніўся да артапедаў на паўмесяцы і быў вымушаны доўга аднаўляць сваю рэпутацыю перад нямецкімі спецыялістамі. Але ж яго гісторыя не адзінкавая. Шмат беларусаў адпраўляюцца штогод на рэабілітацыю ў замежжа:

“Я такіх людзей бачыў нямала: разумныя, інтэлектуальныя, сціплыя людзі, перасоўваюцца на калясцы. Вядома, ім патрэбныя суправаджаючыя асобы. І атрымліваецца, за візу такія людзі плацяць двойчы. Пасля гэтай гісторыя я моцна захацеў звярнуцца ў нейкую еўрапейскую інстанцыю, але не ведаў, які падыход знайсці, каб дамагчыся зменаў”.

"Искусственные барьеры на меже отравляют нам жизнь и ставят нас в положение просящего. Пребывая, в свою очередь, в унизительном положении попрошайки, человек уподобляется рабу. Рабу обстоятельств, заложнику случая, "перекати-поле" судьбы", — піша Алег у сваім эсэ, якое перамагло на конкурсе грамадскай кампаніі "Без віз" і парталу TUT.BY.

Сапраўды, дзіўная сітуацыя склалася: беларускія інваліды вымушаныя выжываць на дзяржаўнай дапамозе, бо на прыстойную працу ўладкавацца вельмі складана. Нярэдка замежныя краіны прапануюць ім дапамогу па рэабілітацыі, аднак скарыстацца ёй бывае немагчыма з-за візавых абмежаванняў. Гэтым людзям, а таксама суправаджаючым асобам дагэтуль у многіх пасольствах прыходзіцца плаціць поўны кошт візаў — 60 еўра, што для іх бюджэту сума астранамічная. Хаця, напрыклад, грамадзяне з абмежаванымі магчымасцямі з расійскім ці ўкраінскім пашпартамі, а таксама асобы, што суправаджаюць іх у вандроўках, вызваляюцца ад платы візавых збораў.

За 17 гадоў жыцця з інваліднасцю Алег Бабец у дадатак да вышэйшай будаўнічай адукацыі атрымаў дыплом юрыста, напісаў мастацкую кнігу па тэматыцы бяспекі, што вытрымала 5 выданняў і прынесла аўтару нямала прыхільнікаў (але, на жаль, не грошай), падрыхтаваў рукапіс яшчэ адной кнігі. Але з тых часоў ён так ніводнага разу і не выехаў у Еўропу.

“Спачатку дзяцей трэба на ногі паставіць”, — кажа Алег.

“Мару паказаць сыну Кёльнскі сабор”

Наш герой выхоўвае двух сыноў. Старэйшаму — 19, малодшаму — 15. Ім ён марыць паказаць, “што можна жыць болей цывілізавана”.

“Мяне дагэтуль у вёсцы пытаюць, ці сапраўды я бачыў Кёльнскі сабор. Калі я пабачыў яго, то быў проста раздаўлены: не мог паверыць, як будаўнік, што такі будынак можа стаяць. Я глядзеў наверх і не бачыў, дзе тут вяршыня”.

Цяпер Алег марыць паказаць сабор старэйшаму сыну: “Моладзь цяпер крыху бязладная. Мне падаецца, калі б мой сын пабачыў гэты сабор, у яго веры дакладна нешта зменіцца”.
-15%
-50%
-10%
-50%
-10%
-25%
-25%
-25%
-20%
-50%
-30%
0070970