Ганна Трубачова, фота Аляксандра Tarantino Ждановіча,

Яна перакананая, што ўсе дзеці нараджаюцца па-свойму мудрымі, і калі ім не перашкаджаць, то з іх вырастаюць адэкватныя, адказныя дарослыя людзі, якія паважаюць сябе і адно аднаго. Вераніка Круглова, душа і лідэр гурта KRIWI, расказала пра розніцу ў выхаванні еўрапейскіх і беларускіх дзяцей, пра сваё ўнутранае дзіця і, вядома ж, пра самую любімую на свеце Ё-Ё.

Внимание! У вас отключен JavaScript, ваш браузер не поддерживает HTML5, или установлена старая версия проигрывателя Adobe Flash Player.

Скачать видео (34.60 МБ)
 
"Дзеткі — мая стыхія, мая тусоўка. Я люблю дзяцей! І як мама я шчаслівая, што магу гадаваць сваё дзіця ў краіне, якая стварыла ўсе спрыяльныя ўмовы для здаровага росту і развіцця дзяцей. Часам мне здаецца, што найбольшая частка насельніцтва Германіі (краіны, дзе я жыву) — гэта дзеці: усюды цяжарныя жанчыны, таты-мамы з дзецьмі, на кожным куце дзіцячыя пляцоўкі, для бацькоў працуюць неймаверна казачныя сацыяльныя льготы і дапамогі — усё для таго, каб паўсюль бегалі дзеці.
 

 
Я б яшчэ нарадзіла дзетак, чаму не? У Германіі вельмі спрыяльная сацыяльная абароненасць: дзяржава забяспечвае, так бы мовіць, дзіця да яго 27-годдзя! Дзіўна, праўда? Таму там ніколі не пачуеш пра тое, што дзіця — гэта цяжкі "клопат". Усё навокал адаптавана пад неабходнасці бацькоў: у кожнай канторы, дзе трэба паставіць штамп, у кожнай медычнай установе, нават у галантарэйных крамах, куды б ты ні прыйшоў, усюды ёсць дзіцячы куток і ёсць месца, дзе можна пераапрануць немаўлятаў; там жа бясплатна памперсы, сурвэткі, ватныя палачкі — прыгажосць!
 

 
Маё дзіця для мяне — гэта самае галоўнае. Спачатку Ё-Ё, а потым усё астатняе. І, натуральна, яна ніколі не замінала мне музіцыраваць, яна заўсёды была са мной (апошні канцэрт да родаў я дала на дзявятым месяцы цяжарнасці, а наступны — калі малой было два тыдні). Мы шмат падарожнічаем разам, разам працуем, разам ходзім у госці — усё робім разам. Разам жывем на дзве краіны.
 

 
І хоць у плане быту гадаваць дзяцей, безумоўна, лепш у Германіі, у Беларусі ёсць свае прыемнасці. Бабулі-дзядулі, нашыя сябры, спектаклі-канцэрты. Бываючы ў Мінску, мы кожны дзень ходзім на нейкія тусоўкі. Тут таксама ёсць свае плюсы: мне вельмі падабаецца тая душэўнасць, тое згуртаванае пачуццё сям’і, што ёсць у беларусаў. Тут можна смела пабегчы па справах, аддаўшы дзіцятка ў клапатлівыя рукі цётачак, дзядзечак, сябровак, а там, у Германіі, ты сам па сабе. Тут дзіця атрымлівае вельмі шмат сапраўднай любові, а там — павагу. Бясспрэчна, узровень жыцця лепшы ў Германіі, але ў Беларусі таксама па-свойму добра.
 

 
Мне вельмі падабаецца, што ў Германіі мужчына гадуе дзіця нароўні з жанчынай. Бывае, што менавіта мужчына бярэ дэкрэтны адпачынак і сядзіць дома з малым, а жанчына працуе (часам сям’і так больш выгадна). І ўсе гэтыя маладыя клёвыя таткі з кучай дзетак гуляюць на дзіцячых пляцоўках — гэта ж выдатна! І больш за тое, гэта нават модна: ідзе чувак з пірсінгам і дрэдамі, а ў яго дзіця ў слінгу, а другога за руку вядзе. Ну не цуд?
 

 
Ах, бачылі б вы нямецкія дзіцячыя пляцоўкі, дзе ўсё прадумана для развіцця і бяспекі дзетак — у Берліне такія пляцоўкі літаральна на кожным кроку. Там паважаюць дзяцей, лічацца з імі, прыслухоўваюцца да іх. У дзіцячым садку ў іх шведскі стол: ім не ляпаюць кашу ў талерку, пасля чаго прымушаюць з’есці. У іх ёсць выбар з акуратна нарэзаных і раскладзеных прадуктаў: вось табе сыр, вось масла, каўбаскі, салаткі. І аднагадовыя шпінгалеты самі вырашаюць, што яны будуць есці на сняданак, абед і вячэру.
 

 
І ведаеце, што самае дзіўнае? Прынята лічыць, што дзецям нельга даваць выбару, маўляў, яны ж неадказныя. Але калі паважаць іх выбар (а яны здольныя яго зрабіць), то і дзеці вырастуць без комплексаў, адэкватнымі людзьмі.
 

 
Мне з маёй дачкой вельмі лёгка: у нас няма скандалаў кшталту "не хачу, не буду!" Таму што яна цалкам нармальны дарослы чалавек, з якім можна дамовіцца. Да таго ж яна і без мяне выдатна разумее, дзе небяспечна і чаго рабіць катэгарычна нельга.
 

 
Ё-Ё можна ўсё, а нельга толькі тое, што сапраўды небяспечна. Я стараюся дапускаць як мага менш "не" ў нашых дыялогах: проста я паважаю сваё дзіця, імкнуся ніякім чынам не пакрыўдзіць, не зняважыць яго, не прышчапіць комплекс непаўнавартаснасці. Хачу пазбавіць яе "спадчыны", якая нам самім дасталася ад савецкага мінулага. Я сама да гэтага часу пазбаўляюся гэтых комплексаў, установак, што можна, а што нельга. Сур’ёзна! Мяне ўсё яшчэ бянтэжаць сітуацыі, у якіх цёткі з залатымі зубамі хамяць мне: лаяцца з імі ці "праглынаць" усё гэта зусім не хочацца, але што рабіць? І я звычайна выбіраю трэці варыянт: пачынаю гаварыць з імі максімальна ветліва, чым стаўлю іх у няёмкае становішча. І гэта працуе: цёткі пабітыя і нервы ў парадку!
 
Я і сама ўсё яшчэ дзіця. І капрызы, як у маленькай, бываюць, і запыты, ды і пагарэзіць я не супраць. Маё ўнутранае дзіця жыве ўва мне і не збіраецца мяне пакідаць. Прызнацца, я гэтаму вельмі радая.
 

 
Іду я мінскай вуліцай, дарослая цётка. На мне ці то хіпанскія, ці то растаманскія адзежы, іду, радуюся жыццю. Праходзяць міма мяне “камсамольцы”, беларуская моладзь, непрыгожа апранутая, дрэнна пастрыжаная… І замест таго каб я сказала: "Эх, моладзь, моладзь …" (мяне шакаваць павінная моладзь), яны на мяне вылупіліся, маўляў, што гэта за няправільная цётка пайшла. Дзіўна неяк.
 



 
Тут заўсёды кажуць: "Не ідзі туды, там лужына", "Не лезь сюды, у цябе чыстая сукенка". У Еўропе дзеці пазбаўленыя гэтых стэрэатыпаў. Асабіста я лічу, што дзеці павінныя быць бруднымі і шчаслівымі! У Германіі на кожнай дзіцячай пляцоўцы ёсць калонка з вадой і скрыня з брудам, з такой глінай спецыяльнай. І летам голыя дзеці проста вар’яцеюць ад шчасця ля гэтых калонак: яны пампуюць ваду, разводзяць гліну і вымазваюцца ёй з галавы да ног. Гэта называецца "Манча пампа", і яна ёсць у кожным дзіцячым садку. Вы можаце ўявіць такі куток бруднай радасці ў беларускіх садках? Нерэальна!
 

 
Неяк Ё-Ё глядзела савецкі фільм пра дзіцячы садок і раптам пачала проста рыдаць. Падыходжу да яе: што такое? Сапраўды сумная карціна: у кіно на дзіця лаяліся за нейкае свавольства (яно там нешта пальцам на акне намалявала), у той час як у Ё-Ё ў садку любы крэатыў толькі вітаецца. Вось яна і знервавалася.
 

 
Я не ведаю, што павінна адбыцца ў грамадстве, як павінная змяніцца свядомасць наступнага пакалення, каб я нешта не прыняла ў сваёй дачцэ. Ну, памятаеце, як нам бацькі і грамадства забаранялі апранацца незвычайна, паводзіцца "неналежным чынам"… Не ведаю. Напэўна, я прыму ўсё, акрамя наркотыкаў — вось тут я буду старацца максімальна выправіць сітуацыю, таму што наркотыкі — гэта, вядома, страшна. І я ўжо не кажу пра нейкі там крымінал… Але ўсё ж я ўпэўненая, што дзеткі першапачаткова разумныя, яны не нараджаюцца дурнымі або "пустымі": з пялёнак у іх ёсць свой характар, нейкія веды, магчыма, зусім іншыя, чым у нас, дарослых.
 
Даведка "Будзьма беларусамі!"
Вераніка Круглова нарадзілася ў Мінску ў радзільні № 1 на вул. Валадарскага, якая знаходзіцца паміж турмой і Рускім тэатрам. З дзіцячых гадоў займалася музыкай і танцамі, спявала ў гуртах "Метро", " Линда", "Палац", KRIWI. Удзельніца праектаў "Народны альбом - 2000″, " Каляды - 2000″ і "Я нарадзіўся тут". Любіць дранікі. Хоча нарадзіць яшчэ адно дзіця. Жыве ў Берліне. Замужам, мае дачку Ё-Ё.

Внимание! У вас отключен JavaScript, ваш браузер не поддерживает HTML5, или установлена старая версия проигрывателя Adobe Flash Player.


Глядзiце таксама:
Міхей Насарогаў: “Я надзвычай люблю бегаць, лежачы ў ванне”
Наста Шпакоўская: "Мы жывем шчасліва ў самым крутым сада-маза-доме Мінска"
Сяргей Пукст: "Часам хочацца вырвацца са стэрыльнага Мінска, каб пабачыць іншае жыццё"
Vinsent: "Без спорту чалавек пакрыецца мохам ля свайго камп'ютара"
Леанід Паўлёнак: "Лес можа даць больш, чым мы думаем"
Аляксандр Кулінковіч: "Дурням рэдка шанцуе. Асабліва ў рыбалцы"
Беларускія будні ў стразах і латэксе
Віталь Артыст: "Хачу памерці маладым і здаровым у 90 гадоў!"
Крамбамбуля - гэта выпіўка, закуска, дэсерт і жанчына!
Уладзімір Пугач: Штодня мы выпраўляемся на паляванне па сваё "мяса"
Захапленні – Ганна Хітрык: "Жывуць бруд і гліна!"
-30%
-50%
-50%
-25%
-10%
-10%
-50%
-35%
-10%
-99%
-43%