103 дня за решеткой. Катерина Борисевич
Коронавирус: свежие цифры
  1. Ватные палочки, серные пробки. Врач — о том, из-за чего еще слух может стать хуже
  2. Горбачев: Я не раз говорил, что Союз можно было сохранить
  3. «Деревня умирает! Здесь живут 4 человека — и все». История Анатолия, который работает в автолавке
  4. С 2 марта снова дорожает автомобильное топливо
  5. Минское «Динамо» проиграло СКА в первом матче Кубка Гагарина
  6. «Готовились к захвату зданий в Гомеле». СК — об экстрадиции Тихановской и деле в отношении ее доверенных лиц
  7. Водители жаловались, что после поездки по М10 не могут отмыть машины. Вот что рассказали дорожники
  8. Суды над журналистами, маникюр прокурора, морозы и снег. Февраль-2021 — в фотографиях TUT.BY
  9. Светлана Тихановская прокомментировала видео СК по ее делу
  10. «Единственным справедливым решением был бы оправдательный приговор». Заявление TUT.BY по делу «ноль промилле»
  11. Был боссом Дудя, построил крутой бизнес в России, а сейчас помогает пострадавшим за позицию в Беларуси
  12. Жуткое ДТП в Волковысском районе: погибли три человека, в том числе новорожденный ребенок
  13. Получающих зарплату «в конвертах» планируют привлекать по «административке»
  14. Виктор Лукашенко получил звание генерал-майора запаса. Предыдущее его известное звание — капитан
  15. Приговор по делу о «ноль промилле»: полгода колонии журналистке TUT.BY и два года с отсрочкой врачу
  16. В Витебске увольняют Владимира Мартова — реаниматолога, который первым в Беларуси честно говорил о ковиде
  17. «Шахтер» впервые стал обладателем Суперкубка Беларуси, победный пенальти забил вратарь
  18. Что известно о «собственной ракете для „Полонеза“», которую создали в Беларуси
  19. Лукашенко рассказал о подробностях переговоров с Путиным
  20. «Пары начинались в 3 утра». Белорусы, которые учатся в Китае, не могут вернуться в вуз
  21. Какой будет погода весной и стоит ли прятать теплые пуховики в марте
  22. Латушко ответил жене Макея: Глубина лицемерия и неспособность видеть правду и ложь просто зашкаливает
  23. Суд по делу «ноль промилле», новые задержания, планы по экстрадиции Тихановской. Что происходило 2 марта
  24. Прививать всех желающих от COVID-19 начнут в апреле. Вакцина будет от белорусского предприятия
  25. Вот почему он стоит больше 100 тысяч евро. В Минск привезли первый Mercedes S-класса нового поколения
  26. Чиновники обновили базу тунеядцев. С мая с иждивенцев будут брать по полным тарифам за отопление и газ
  27. Беларусбанк вводит лимиты по некоторым операциям с банковскими карточками
  28. Минчанка из списка Forbes отсидела 20 суток и рассказала о «консервативном патриархате» в Жодино
  29. «Радуюсь „мягкому“ приговору для невиновных людей». Известные белорусы — о приговоре врачу и журналисту
  30. Нет ни документов, ни авто. В правительстве объяснили, как снять с учета такую машину, чтобы не платить налог


Ганна Трубачова, фота Аляксандра Tarantino Ждановіча,

Доўгі час Наста Някрасава марыла пра сустрэчу з гэтым чалавекам. Яна чула, што ён, як пустэльнік, пасяліўся дзесьці на хутары, жыве ў адзіноце, усё гэтак жа адданы сваёй справе: рэстаўруе музычныя інструменты, грае на іх пасярод паляны і час ад часу прымае сваіх вучняў. Якім жа было яе здзіўленне, калі "Будзьма" арганізавала доўгачаканую сустрэчу з гуру беларускай культуры, з Алесем Ласём - музыкам, які грае на неймавернай колькасці інструментаў, рэстаўратарам, мастаком, даследчыкам беларускай народнай музыкі.
 
Іх гутарка доўжылася бясконца: у нейкі момант дыктафон зламаўся, не вытрымаўшы канцэнтрацыі вузкаспецыялізаваных музычных тэрмінаў, а Наста і Алесь усё абмяркоўвалі розныя тэхнікі ігры на цымбалах. Без сумневу, гэта самыя захопленыя людзі праекту "Захапленні"!
 
Самыя цікавыя моманты сустрэчы Насты і Алеся – у нашым відэаматэрыяле.

Внимание! У вас отключен JavaScript, ваш браузер не поддерживает HTML5, или установлена старая версия проигрывателя Adobe Flash Player.

Скачать видео (39.54 МБ)
 
Наста: Як я марыла пра тое, каб пазнаёміцца ​​з вамі, убачыць, ці праўда тое, што пра вас расказваюць! Вельмі радая сустрэчы! Як вы жывяце тут адзін?
 
Алесь: Паціху, вось у гэтым сезоне ўжо дакладна хату скончу…
 
Наста: Вы і сапраўды агратурызмам заняліся? Я ведала, што вы тут у лесе адзін, рэстаўруеце, а пра агратурызм толькі цяпер, па дарозе да вас, дазналася. Гэта праўда?
 
Алесь: Так, да мяне прыязджаюць на майстар-класы, на экскурсіі - я не такі ўжо пустэльнік! (смяецца.) Ну, праходзь! Вельмі рады табе! Хутка будзем гарбату піць!
 

 
Наста: Цяпер усе кудысьці з’язджаюць: вось і вы за горад ад цывілізацыі ўцяклі. Вакол гавораць, што трэба ехаць у іншыя краіны, дзе жыць лепш і перспектыўней. Нават таксіст сёння з раніцы расказваў мне, як яму складана выжываць у Беларусі, што збіраецца пераязджаць у Адэсу. Задумалася і я, ці вярнуся на Радзіму (я цяпер вучуся і жыву ў Польшчы). Мае сябры кажуць, што калі я прыязджаю сюды, то паводжу сябе неяк больш упэўнена. Нават і не ведаю, адкуль гэтая ўпэўненасць бярэцца: тут усё так няпэўна…
Алесь: Думаю, упэўненасці надае адчуванне роднай зямлі, радзімы. Бо яно як… можна высекчы ўсе векавыя дрэвы, зруйнаваць помнікі архітэктуры (як зрабілі з Мірам і Нясвіжам), можна паставіць народ на калені - усё гэта балюча і непрыемна. Але з намі заўсёды будзе сіла радзімы, гэтага ў нас не адабраць. А тое, што ўцякаюць, дык гэта пытанне прыярытэтаў. У 2002 годзе пасля працяглага жыцця ў Польшчы я вярнуўся сюды з ясным разуменнем таго, што я хачу рабіць. Але нядаўна зноў быў там з канцэртамі і пачуў ад сяброў, маўляў, рана ты, Алесь, паехаў, тут такія гранты ў Польшчу пайшлі, з усёй Еўропы!.. Тое, што зачароўвае іх, для мяне не надта важна.
 

 
Наста: Усё гэта так: мы ідзем дарогай, якую самі выбіраем. І тыя, хто з’язджае за мяжу, таксама. Але ці не здраджваем мы? Вось я з’ехала ў Польшчу, каб вучыцца, шчыра кажучы: там ёсць усе ўмовы для гэтага, там нескладана знайсці асяроддзе, якое цікавілі б тыя ж самыя рэчы, што і мяне, там хочацца развівацца і займацца тым, што падабаецца. У Беларусі я часта чую, што займацца любімай справай нявыгадна, а музыкі тут зусім без капейкі сядзяць. Дык вось ці не здраджваю я, з’язджаючы ў Польшчу?
 
Алесь: Ні ў якім разе! Трэба ездзіць, падарожнічаць, шукаць, даследаваць. І сябе шукаць у тым ліку. Я сам 10 гадоў жыў і працаваў у Польшчы, потым былі Германія і ЗША. І толькі вярнуўшыся з Амерыкі, я зразумеў, што мой дом тут. І адразу пасяліўся, на хутары "Барок", які, дарэчы, купіў калісьці даўно, нават не ўяўляючы, што буду тут пастаянна жыць. А вось глядзіце: вярнуўся пасля столькіх падарожжаў.
 

 
Наста: Я цяпер думаю, што толькі ў сваёй краіне ты можаш быць сваім, бо там ты чужы: і знаходзячыся там, усё складаней адчуваць гэтае "сваё". Акрамя таго, мы жывем у час, калі амаль адсутнічае такое паняцце, як "патрыёт". Людзі едуць у розныя краіны і завуцца "людзьмі свету". То бок сёння няма ў людзей прывязанасці да аднаго места: мая маці нарадзілася ў Сібіры, я - у Казахстане, а радзіма мая - Беларусь…
 
Алесь: Я адкажу з эгацэнтрычнага пункту гледжання: нашыя продкі, карані, якія тут, у зямлі - гэта прах нашых дзядоў і прадзедаў, і з часам пачынаеш адчуваць, што ты тут патрэбен. Гэта як стрыжань, які трымае цябе паміж небам і зямлёй: на чужой зямлі ў мяне і неба няма, і грунт з-пад ног сыходзіць.
 

 
Наста: У Польшчы я часта чую просьбы расказаць пра беларускую музыку, і мне здаецца, што на дадзены момант гэта і ёсць мая місія: расказваць, паказваць, граць там канцэрты, прадстаўляць Беларусь - гэта місія ўсіх, хто жыве за яе межамі.
 

 
Наста: Калі я вучылася ў Мінску, то асабіста не задумвалася над такімі тэмамі, як, напрыклад, разнастайнасць тэхнік ігры на цымбалах. Затое цяпер цікаўлюся вельмі актыўна. Рэч у тым, што калі я пачала жыць у Польшчы, мне ўвесь час задавалі пытанні пра беларускую культуру, музыку, і ў нейкі момант я ўсвядоміла, што зусім нічога не ведаю пра гэта. Так я пачала пошукі. А інфармацыі насамрэч не так шмат: няма ні кніжак, ні часопісаў, якія маглі б даць інфармацыю пра гісторыю беларускай музыкі - ніякай навуковай базы. Гэта ж мінімальнае, на чым трымаецца прэзентацыя краіны ў замежжы! Спадар Алесь, чаму так мала матэрыялаў выдадзена? Канкрэтна вашых матэрыялаў: вам, упэўненая, ёсць што расказаць!
 
Алесь: У мяне шмат матэрыялаў, на добрую кніжку будзе. Але на тое, каб друкавацца, трэба час і грошы. У мяне грошы ідуць на хату, як бачыш. А напрацовак шмат! З канферэнцый па дудах і лірах колькі!
 
Наста: Нейкія артыкулы з’яўляюцца, але дастаць іх вельмі цяжка, і так шкада, што вашых сярод іх няма.
Алесь: У мяне паплечнікаў сур’ёзных няма, каб нешта разам рабіць: кнігу, напрыклад, відэакурсы… А па-другое, неяк выжываць трэба. Няма ў мяне на друк цяпер грошай.
 

 
Наста: Цяпер наогул складаны час - і для культуры, і для мовы. Беларусы неяк саромеюцца сваёй мовы, што прынамсі дзіўна! Украінцы могуць гаварыць на сваёй мове, а нам сорамна, людзям гэта здаецца ненатуральным альбо смешным. Нічога смешнага тут няма, наадварот, сумная сітуацыя. А людзі павінныя ведаць сваю мову, я так лічу.
 
Алесь: Паглядзіце: украінцы зрабілі са сваёй мовы знак і стыль - гурт "Воплі Відаплясава" слухаюць і ў Расіі, і ў Беларусі, і, напэўна, за мяжой таксама. А ў нашых музыкаў пакуль што не атрымліваецца падняць беларускую мову на такі ўзровень. Кірчук вось спрабуе, ён стараецца агучыць стыль праз мову, але ў яго гэта выходзіць у нейкай гратэскнай форме.
 

 
І яны гаварылі яшчэ вельмі доўга: пра капэлу і этнаграфічныя экспедыцыі, пра інтэлігентнасць і адукаванасць, пра сучасную беларускую фолк-музыку. Пра цымбалы, адкуль яны з’явіліся ў Беларусі, як сталі "нацыянальным інструментам", пра разнастайныя тэхнікі грання на цымбалах. А потым, вядома ж, гралі на старадаўніх інструментах.(Самыя цікавыя моманты сустрэчы Насты і Алеся - у нашым відэаматэрыяле.) Яны нават развітваліся вельмі доўга…


 
Наста: Старэйшыя - гэта перадусім далягляд, які для цябе яшчэ недасягальны. Таму размовы са старэйшымі - гэта магчымасць зазірнуць не толькі ў мінулае, але і ў будучыню. Дзякуй вам!
 
Алесь: І табе дзякуй! Абавязкова прыязджай яшчэ!
 

 
Вялікі дзякуй Алесю Ласю за ўсё, што ён робіць для беларускай культуры, і, вядома ж, за гасціннасць.
 
Даведка "Будзьма беларусамі!"
 
Наста Някрасава - беларуская вакалістка. Скончыла музычную школу па класе цымбалаў. У 2007 годзе атрымала дыплом Мінскага дзяржаўнага музычнага каледжа імя М. Глінкі ў класе Алеся Рашчынскага па спецыяльнасці “дырыжыраванне. Народны хор”. У тым самым годзе пачала вучыцца ў БДПУ імя М. Танка на факультэце народнай культуры. У 2009 годзе паступіла ў Варшаўскі ўніверсітэт у Інстытут музыкалогіі, дзе піша дыпломную працу.
 
Наста Някрасава - адна з першых беларускіх вакалістак, якія выйшлі з традыцыйнымі беларускімі песнямі a capellа на прафесійную сцэну. У 2006 годзе разам з гуртом NHS заняла першае месца на фестывалі “Mikołajki folkowе" (Польшча), з якім у 2008 годзе выдала альбом “700”. У 2008 годзе выступала з гуртом, названым яе ўласным імем, на розных міжнародных фестывалях, сярод якіх — “VII Podlasie Jazz Festival”, “Be Free”, “Z wiejskiego podwórza”, здабыўшы ўзнагароду 1-й ступені на фестывалі “Sounds of Borderland” (Польшча).
 
У 2008-м разам са студэнтамі факультэта народнай культуры Наста заснавала гурт рэканструкцыі беларускіх традыцыйных песняў “Квецень”. Пасля ад’езду Насты на навучанне ў Варшаву гурт “Квецень” працягвае сваю дзейнасць.
 
Наста Някрасава — удзельніца праекту Змітра Вайцюшкевіча “Мой сябра анёлак” (2010), арганізатар беларускіх імпрэзаў у Польшчы. Яна праводзіць майстар-класы па спеве, ездзіць збіраць фальклор на роднае Палессе і польскае Падляшша.
 
Галоўны праект спявачкі — гурт FolkRoll, створаны разам з гітарыстам і кампазітарам Паўлам Рыжковым. У 2009 годзе гурт атрымаў Гран-пры і спецыяльную ўзнагароду імя Чэслава Немена на XII Фальклорным фестывалі Польскага радыё "Nowa Tradycja". У ліпені 2011 года выйшаў альбом гурта “FolkRoll і Nasta Niakrasava” пад назвай "Vir", выдадзены пры дапамозе Польскага радыё.
 
У 2011 годзе спявачка пачынае супрацоўніцтва з польскім фолк-панкавым гуртом R.U.T.A., рыхтуючы праграму “R.U.T.A. на Усход”. У красавіку 2012 года яны сумесна запісваюць альбом, выхад якога плануецца на чэрвень.  

 
Алесь Лось нарадзіўся 13 верасня 1958 . У 1973—1977 гг. вучыўся ў мастацкай вучэльні імя Глебава ў Мінску. З 1977 — студэнт Беларускага дзяржаўнага тэатральна-мастацкага інстытута. Пачаў цікавіцца археалогіяй і этнаграфіяй, у 1977—1980 гг. браў удзел як мастак у даследаванні гарадзішча Мацкавічы пад кіраўніцтвам археолага Л. Дучыц. У 1978—1979 гг. браў удзел у рэстаўрацыі фрэсак Мсціслаўскага касцёла кармелітаў пад кіраўніцтвам рэстаўратара У. Ракіцкага. З 1982 г. разам з Яўгеніяй Ліс пачаў займацца рэканструкцыяй старажытнага лялькавага батлеечнага тэатра. Багата ездзіў у этнаграфічныя экспедыцыі, вывучаючы народныя тэхнікі ігры на скрыпцы, цымбалах, бубне, жалейцы, натаваў народныя танцы. Пачаў збіраць матэрыялы па беларускай дудзе і рабіць першыя крокі па стварэнні гэтага інструмента. Працяг можна прачытаць тут.
 
Внимание! У вас отключен JavaScript, ваш браузер не поддерживает HTML5, или установлена старая версия проигрывателя Adobe Flash Player.


Глядзiце таксама:
Руся: “Быць беларусам — гэта сэксі!”
Вераніка Круглова: “Дзеці павінныя быць бруднымі, шчаслівымі і свабоднымі!”
Міхей Насарогаў: “Я надзвычай люблю бегаць, лежачы ў ванне”
Наста Шпакоўская: "Мы жывем шчасліва ў самым крутым сада-маза-доме Мінска"
Сяргей Пукст: "Часам хочацца вырвацца са стэрыльнага Мінска, каб пабачыць іншае жыццё"
Vinsent: "Без спорту чалавек пакрыецца мохам ля свайго камп'ютара"
Леанід Паўлёнак: "Лес можа даць больш, чым мы думаем"
Аляксандр Кулінковіч: "Дурням рэдка шанцуе. Асабліва ў рыбалцы"
Беларускія будні ў стразах і латэксе
Віталь Артыст: "Хачу памерці маладым і здаровым у 90 гадоў!"
Крамбамбуля - гэта выпіўка, закуска, дэсерт і жанчына!
Уладзімір Пугач: Штодня мы выпраўляемся на паляванне па сваё "мяса"
Захапленні – Ганна Хітрык: "Жывуць бруд і гліна!"
-15%
-10%
-15%
-30%
-30%
-10%
-40%
-10%
-33%
-20%
-10%