Политика
Экономика и бизнес
Общество
В мире
Происшествия
Финансы
Недвижимость
Авто
Спорт
Леди
42
Ваш дом
Афиша
Ребёнок.BY
Про бизнес.
TAM.BY
Новости компаний

Программы и проекты TUT.BY

Кругозор


Глеб Лабадзенка, відэа аўтара,

Славуты фагатыст і даследчык музыкі Аляксей Фралоў запрашае вас на публічную лекцыю "Беларуская музычная Атлантыда: перспектывы ў кантэксце культурных і антыкультурных працэсаў". Лекцыя адбудзецца ў межах цыклу Urbi et Orbi ("Гораду і свету") Лятучага ўніверсітэта і міжнароднага кансорцыума "ЕўраБеларусь" 29 траўня а 18.30 у мінскай Галерэі Ў (Незалежнасці, 37а), уваход вольны!

Фота: Глеб Лабадзенка, TUT.BY
Фота: Глеб Лабадзенка, TUT.BY
 
Пералік дасягненняў і навуковых прац Аляксея займае 5 старонак фармату А4. Але калі яго слухаеш – то не гэта важна. А тое, што гэта бязмежна цікавы і адукаваны чалавек, вялікі патрыёт сваёй справы і сваёй краіны. Які да таго ж умее неверагодна цікава ўсё гэта падаць.
 
Пра айчынных класікаў – Манюшку і Голанда, пра заробкі ў філармоніі, пра кошты на фаготы, пра сенсацыйныя адкрыцці ў айчыннай музыцы – гутарым з Аляксеем Фраловым напярэдадні лекцыі.
 

"Музыкі ў філармоніі атрымліваюць каля 3-х мільёнаў"

Аляксею, не далей, як сёння, пабачыў у інтэрнэце дэматыватар. Сядзяць на лаўцы тата з дачкой, і тата пытае: "Кім, дачушка, ты хочаш быць, як вырасцеш?" Тая адказвае: "Прафесейным музыкам". Тата сумна: "Але ж мы жывем у Беларусі…" Тут ёсць праўда? Або ў Беларусі можна быць прафесійным музыкам і жыць з гэтага?

Аляксей Фралоў: Пакуль яшчэ можна, але ўсё цяжэй. І тое – "можна" з папраўкай. Калі б не гастролі, дзе падзарабляюць прафесійныя музыкі, то ніхто б не змог жыць на музыканцкую зарплату. Я сам яшчэ нядаўна працаваў у філармоніі. Гэта галеча, абсурд: каля 3-х мільёнаў заробку… Гэта людзі, якія маюць добрую прафесійную адукацыю, многія з іх таленавітыя, многія вельмі таленавітыя. Тыя дыяменты, якіх не так многа на зямлі, эліта грамадства ў пэўным сэнсе. І шкада, што яна так "цэніцца".
 
Вы на месцы не седзіце – спіс краінаў, дзе вы бывалі на гастролях, напраўду ўражвае. Але што вас пры такім ацэньванні працы прымушае заставацца жыць тут і адсюль ездзіць па ўсім свеце? Апроч пафасных матываў, што "жыць трэба дома".

Аляксей Фралоў: Да нядаўняга часу мяне трымалі менавіта пафасныя матывы. Якія для мяне не пафасныя, а вельмі натуральныя, вельмі асабістыя. Радзіма – перадусім. Гэта скарб, які не забярэш з сабой...
 
Як вы ставіцеся да ўсё больш папулярных ідэяў касмапалітызму: "дом – там дзе я", "сабраўся і паехаў, куды хачу" і гэтак далей?

Аляксей Фралоў: У мяне ёсць некаторыя калегі менавіта з такім светапоглядам. Яны, мабыць, з юных гадоў былі выгадаваныя ў такім духу і загартаваныя. Пераважна гэта людзі не з Менску, які ўжо пераездам у Менск былі вырваныя са свайго гняздзечка, прывыкалі жыць без малой радзімы. Яны абрасталі новымі сувязямі – якія, аднак, не сталі тым пупавіннем, якое назаўжды лучыць чалавека з маці-радзімай. Такім людзям прасцей, бо адзін раз яны ўжо сарваліся.
 

"Традыцыі фагота ў Беларусі каля 400 гадоў" 

Фота з архiва Аляксея Фралова
Фота з архiва Аляксея Фралова
Аляксею, вы сказалі, што "да нядаўняга часу" гэта было найважней. А што здарылася ў нядаўні час?

Аляксей Фралоў: Тры гады таму я быў вымушаны набываць свой асабісты фагот на сусветнай выставе ў Франкфурце. Таму што пры маім сыходзе з ансамбля "Класік-Авангард" мяне пазбавілі фагота філарманічнага, хоць я застаўся салістам той жа філармоніі. Адзін персанаж зрабіў усё, каб у мяне забралі той інструмент. Рэч у тым, што фагот каштуе столькі, што музыка са сваім беларускім заробкам купіць яго не можа. Таму гэта агульная практыка – што інструмент замацоўваецца за табою, захоўваецца ў цябе, ты з ім ездзіш на гастролі.
 
Колькі каштуе фагот?

Аляксей Фралоў: Можна набыць і за 1000 даляраў, але гэта будуць дровы, а не фагот. Годны інструмент для сур"ёзнай сцэны каштуе ад 10 тысяч еўра. 20 тысяч. 30 тысяч. 50 тысяч… Каб набыць свой фагот, я быў вымушаны паехаць надоўга на заробкі далёка за мяжу.
 
Дзе робяць найлепшыя ў свеце фаготы?

Аляксей Фралоў: Нямеччына. Тамтэйшай традыцыі шмат стагоддзяў. Дрэва, як добрае віно, трымаюць у пэўных умовах дзесяцігоддзямі, не паскараюць гэты працэс. Гэта ручная праца – не з любога палена і не ў любога майстра атрымаецца інструмент экстра-класа.
 
Якія традыцыя ігры на фагоце ў Беларусі?

Аляксей Фралоў: О, гэта мая першая навуковая зацікаўленасць. Як патрыёт Беларусі і патрыёт свайго інструмента, свае музыкалагічныя вывучэнні я пачаў менавіта з гэтай тэмы…
 
Навошта гэта практыкуючаму музыку? Проста цікаўная натура, або жаданне паказаць, што мы не ўчора з дрэва злезлі?

Аляксей Фралоў: Пэўна, другое нават больш. Хочацца паказаць, што гэта еўрапейская краіна з еўрапейскімі традыцыямі, у тым ліку і музычнымі. Фагот, і ўвогуле прафесійная інструментальная музыка – выразнае сведчанне таго. Бо, скажам, уся інструментальная музыка ў Масковіі з"явілася толькі з кардынальным паваротам штурвала на захад, які здзейсніў Пётр І. І тое – з рыпеннем, пад дыктатам. А ў нас даўно перад гэтым было як у іншых заходне- і цэнтральнаеўрапейскіх краінах. Фагот (дакладней, яго прататып – дульцыян, ці па-нашаму шторт,) ад пачатку XVII стагоддзя ўжо існаваў у капэлах магнатаў, арыстакратаў і нават сярэдняй шляхты. А ў Гародні ўжо ў канцы XVI стагоддзя ён фіксуецца ў славутай Гарадзенскай капэле. То бок, Стэфан Баторы ўжо мог чуць гукі гэтага інструмента. Дарэчы, гэтыя працэсы ішлі абсалютна паралельна з працэсамі пры дварах еўрапейскіх манархаў. А прарадзіма фагота – Італія. "Фаготто" па-італьянску – "звязка". Як жартуюць духавікі, вязанка дроў.
 

"Яшчэ 25 гадоў таму нас вучылі, што беларуская прафесійная музыка пачалася пасля рэвалюцыі" 

Калі гавораць пра старадаўнюю беларускую музыку, то існуе стэрэатып, што гэта танцы з бубнамі, спевы бабулек ды дзед з баянам. Традыцыя беларускай "высокай" музыкі – наколькі далёка яна сягае?

Аляксей Фралоў: У сэнсе музыкі, ды і культуры ў цэлым, ёсць відавочная неадукаванасць многіх людзей. Яна звязана альбо з нецікаўнасцю, альбо з немагчымасцю атрымаць інфармацыю на сподачку. Яшчэ 25 гадоў таму студэнты кансерваторыі і музліцэя вучыліся па кніжцы, дзе ўсё пачыналася з указаў Леніна і Луначарскага. А да таго ў нас былі лапці ды "каўтун на галаве". Гэты наўмысны міф падтрымліваўся "партией и правительством", каб паказаць, што менавіта дзякуючы камунізму мы прыйшлі да цывілізаванасці.
 
Калі вы вучыліся, то пра Агінскага ўжо ведалі?

Аляксей Фралоў: Калі вучыўся ў Музычным ліцэі – яшчэ не. А Манюшка быў "польскім кампазітарам". Але ўжо тады нашая выкладніца па музычнай літаратуры стварыла з нас, школьнікаў, ансамблік "Куранта", які пачаў асвойваць першы айчынны "выкапень" – "Полацкі сшытак". Хоць насамрэч першымі яго пачалі выконваць у ансамблі "Кантабіле", дзе, уласна кажучы, мой бацька яго і асвойваў разам са сваімі калегамі. Гэта было здзіўленне для публікі: ваў, дык, аказваецца, не рэвалюцыя нам музыку дала, а нешта было ўжо 400 гадоў таму! Гэта быў цудоўны час: як ранняй вясной, па дрэву пачалі хадзіць сокі, набухаць пупышкі і нават з"яўляліся першыя кветкі. Хоць некаторыя даследчыкі ўспрынялі гэта ў штыкі. Яны былі перакананыя, што ўсё даўно вывучылі, а тут раптам з"яўляецца агромністы невядомы пласт. Але паступова гэта вярталася да нас: "Полацкі сшытак, "Віленскі сшытак", духоўныя канты, музыка Радзівілаў і Ельскіх, Манюшка, Міладоўскі, Тарасевіч... Орда стаў ужо не толькі мастаком, адзін Агінскі, другі Агінскі. Пра трэцяга таксама скажам на лекцыі... Прычым усе гэтыя знаходкі аказаліся не проста забытай спадчынай, але і выдатным музычным матэрыялам!.. Першае імя сярод даследчыкаў – доктар мастацтвазнаства, прафесар Вольга Дадзіёмава – унікальны спецыяліст па гісторыі музыкі Беларусі. Ва ўсім гэтым працэсе трэба адзначыць і асаблівую ролю калектыва "Беларуская капэла" на чале з заслужаным артыстам Беларусі Віктарам Скорабагатавым. Віктар Іванавіч не толькі выдатнейшы выканаўца, але і выбітны даследчык.
 
Дзякуючы гэтаму працэсу за апошнія 30 гадоў хто стаў "нашым"?

Аляксей Фралоў: Гэты працэс працягваецца. Але яшчэ дзясятак гадоў таму ў Аркестры Радыё пры словах "беларускі кампазітар" многія калегі пачыналі крывіцца, думаючы выключна пра сучасную музыку, уяўляючы нешта нуднае і мудрагелістае. Цяпер ужо нават у Аркестры Радыё ёсць усведамленне, што і музыка Манюшкі і музыка Голанда – наша. Дарэчы, гэтым аркестрам і запісаны радыё-спектакль паводле першай (вядомай на сёння) беларускай оперы "Агатка, або прыезд Пана", створанай ў радзівілаўскім Нясвіжы Янам Давідам Голандам і Мацеем Радзівілам ажно ў 1784 годзе і пастаўленай ў гонар прыезда караля Панятоўскага. Пане Каханку тады сустракаў госця проста па-каралеўску! Несумненна, гэта найперш наша культура! Бо чыя ж яна яшчэ – створаная ў сэрцы Беларусі.
 

"Тое, што пісаў Манюшка ў Вільні і Менску, – гэта беларуская музычная спадчына" 

Аляксею, але калі казаць пра Голанда ды яму падобных – якія прыехалі сюды з іншых еўрапейскіх краін – гэта таксама беларуская музыка?

Аляксей Фралоў: Сапраўды, тут дзеялі многія, у тым ліку і прыезжыя персанажы. Для гэтага выпадку ёсць такое спакойнае азначэнне – музыка Беларусі. Бо нават створаная замежнікамі тут музыка зазнала мясцовыя ўплывы, лакальныя тэмы і матывы, мясцовую моду. Тое, што пісаў тут немец Голанд – гэта еўрапейская музыка і музыка Беларусі. Тое, што пісаў Манюшка ў Вільні і Менску – так, гэта беларуская музыка. Скіроўваю ўсіх да выдатнага артыкула Уладзіміра Мархеля і Віктара Скорабагатава ў №5 часопіса "Весткі Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі". Гэты артыкул – якраз грунтоўная аргументацыя пра беларускасць Манюшкі. Больш на гэтыя тэмы я хачу паразважаць на лекцыі.
 
Аляксею, але мы кажам "цукар" – а ў роце соладка робіцца толькі нам. Ці дастаткова для міжнароднага прызнання цьвердзіць, што і той наш, і гэты наш? І ці трэба нам гэта?

Аляксей Фралоў: Найперш нам трэба самім усвядоміць, што, напрыклад, Манюшка – беларускі класік. І, можа быць, найвялікшы кампазітар Беларусі ўсіх часоў па ўзроўню таленту і маштабнасці творчасці. Але не менш важна для нас разумець, што ён таксама стаў класікам польскай музыкі. І мы не павінны прыватызоўваць яго, шкадаваць, адчуваць рэўнасць. Павінны ганарыцца, што наш зямляк стаў бацькам і нацыянальнай оперы ў Польшчы. Адукаваныя палякі ведаюць пра беларускія карані Манюшкі. Ён, як і Міхал Клеафас Агінскі, не раздзяляе нашы культуры, а яднае іх.
 
Як выглядае працэс пошуку гэтых скарбаў? Што павінен умець даследчык?

Аляксей Фралоў: Вядома, трэба ведаць, дзе шукаць і што шукаць – у якіх архівах, у якіх фондах. Але не менш важна – мець чуццё. Адам Восіпавіч Мальдзіс менавіта адчуў, што ў тоўстай вокладцы ўніяцкага служэбніка хаваецца нешта... І гэта быў "Полацкі сшытак".
 
У вас такое бывала?

Аляксей Фралоў: Так! Асабліва ўразіла гісторыя, калі мы са Святленай Немагай натрапілі ў Вільні на сапраўдную залатую жылу з Забельскай калекцыі. Мы знайшлі, з Божай дапамогай, цэлую кіпу нот, сярод якіх былі дзясяткі твораў духоўнай і свецкай музыкі, якiя выконваліся капэлай Забельскага дамініканскага касцёла і кляштара. І сярод іх – о дзіва! – больш за дзясятак сімфоній. Жанр, які таксама раней пачынаўся ў нас "пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі". Адкрыты цэлы шэраг імёнаў.
 

"Дзяржаўная падтрымка музыкі калі і ёсць – то я пра яе не ведаю..." 

Фота з архiва Аляксея Фралова
Фота з архiва Аляксея Фралова
Вы кажаце, што ўсё гэтыя знаходкі – толькі верхавіна невядомага айсберга, нашай музычнай Атлантыды. Які можа быць яе маштаб?

Аляксей Фралоў: Цяжка сказаць, бо даследванні вядуцца не тое, каб вельмі актыўна. Усё менш застаецца нармальных людзей, якія ўвогуле працягваюць займацца музыкай – і выканальніцтвам, і даследваннем. Гэта не проста не корміць – гэта банкруціць. Улічваючы адзінкавасць даследчыкаў і рэдкую магчымасць кудысці паехаць, а тым больш добра пасядзець ў архівах – адкрыццяў нам хопіць яшчэ стагоддзі.
 
У нас няма ніякай дзяржаўнай падтрымкі такім пошукам?

Аляксей Фралоў: Можа быць, яна фармальна дзесьці і ёсць, але я пра гэта не ведаю – хай нехта падкажа, буду ўдзячны.
 
Вы возіце экскурсіі па Беларусі – у тым ліку і па "музычных" мясцінах. Якія самыя цікавыя?

Аляксей Фралоў: І Полацк, і Астрамечава ў Берасцейскай вобласці (дзе сапраўды пісаўся "Полацкі сшытак"). Гэта гарады, мястэчкі, а сёння нават і вёскі, дзе месціліся аж 26 оперна-балетных тэатраў у эпоху Класіцызма, у XVIII стагоддзі, а таксама многія дзясяткі манастырскіх капэл. Самыя буйныя – Нясвіж, Слонім, Ружаны, Дзярэчын, Слуцк, Гародня, Шклоў… У Гародні дзейнічала славутая "Літоўская капэла", якая была адной з самых выдатных у Еўропе. У Берасці і Нясвіжы з фундацыі Мікалая Радзівіла Чорнага былі надрукаваныя першыя ў Беларусі ноты – 1558 і 1563 гады. Неўзабаве пасля першых у свеце нот, надрукаваных у Італіі… Гэта і Залессе Агінскага. Убель, Смілавічы і Менск, дзе ўзрос, вучыўся і напісаў першыя оперы Манюшка. Манюшка – бясспрэчна, для беларускай культуры кампазітар нумар адзін. Як для немцаў Бах. Але немцы зрабілі з мясцін Баха сусветныя турыстычныя пункты паломніцтва. У нас жа палац у Смілавічах разбураецца ад кожнага парыву ветру, ад кожнай залевы і граду. Асабліва востра і актуальна гэтая праблема стаіць напярэдадні 200-годдзя Манюшкі. Ці будзе ў гэтым юбілеі дзяржаўны інтарэс?
 
Аляксею, вы пералічылі шмат мясцін і помнікаў. У нас ёсць на што паглядзець толькі для нас? Ці мы багатыя і на агульнаеўрапейскім фоне?
 
Аляксей Фралоў: З аднаго боку, дзякуючы вялікім стратам па сваёй віне і па віне ворагаў – мы сапраўды выглядаем у нечым бедненька. А з іншага боку, калі паглядзець больш прафесійным і мудрым вокам, мы можам сказаць, што тое, што ў нас захавалася – яно не менш цікавае, чым спадчына іншых еўрапейскіх народаў. Няма краіны, дзе ўсплеск культуры быў бы перманентны. Але Еўфрасіння і Скарына – рэдкія народы мелі тады такіх асобаў і такую іх спадчыну. "Не ў Парыжы, а ў Нясьвіжы" збудаваны другі барочны храм ў Еўропе. Нашае віленскае барока – такога няма нідзе. І ў музыцы ў многіх момантах мы маем сапраўдныя зорныя часы. Тут захаваліся ўнікальныя глыбінныя старажытнейшыя пласты фальклёру, стваралася выдатная еўрапейская прафесійная культура, былі свае таленты і геніі. Вядома, музыцы прыходзілася цяжэй за ўсё, бо ў часы выпрабаванняў яна церпіць найперш. Каб зруйнаваць помнік архітэктуры, ворагам трэба было яшчэ прыкласці вялікія намаганні, а музыка знікае сама – калі няма добрых умоваў для існавання. У цяжкія часы людзям заўсёды робіцца не да музыкі.
 
Такiм чынам:
Публічная лекцыя
музыкі Аляксея Фралова
"Беларуская музычная Атлантыда: перспектывы ў кантэксце культурных і антыкультурных працэсаў"
з цыклу Urbi et Orbi Лятучага Універсітэта
і Міжнароднага кансорцыума "ЕўраБеларусь"
адбудзецца 29 траўня
а 18.30
у мінскай Галерэі Ў (Незалежнасці, 37а).
Уваход вольны!

Комментарии с форума

  • alexsimon 27 мая 2014 в 08:42 из Беларуси

    монюшко и так государственный интерес в польше, он ведь поляк.

  • antei 27 мая 2014 в 09:44 из Беларуси

    Интересная тема, профессиональный взгляд профессионального музыканта. Он сам живет на стыке эпох, у него у самого взгляды меняются. Замечательно. Но хочется провернуть его взгляды еще на один период дальше. Мы Беларусы. У нас есть современная, актуальная белорусская культура. Да, в огромной степени она русскоязычная. Но она наполнена целиком, без остатка белорусскими интонациями. Если обратиться к истории, хотя бы довоенного Минска, то мы увидим, что город был многонациональным. Не самую малую часть его населения составляли евреи. Казалось бы, за ними стоит древняя культура, более чем консервативная. Но белорусские евреи были … белорусскими. Их культура также основывалась на белорусских интонациях, как это ни парадоксально. Одесские евреи, например, тоже не такие, как в Хайфе. В какой-то степени культура еврейской диаспоры отличалась от белорусской культуры, обогащала ее, но в целом это была единая белорусская культура. И сейчас это единая белорусская культура. Богатая, весьма многонациональная по составу, но отличная от других, самодостаточная, единая, наша культура. С точки

  • early_beard 27 мая 2014 в 11:50 из Беларуси

    Дзякуй, Аляксей! Вы надта светлы чалавек. Але Ваша апошняя думка, что у цяжкія часы людзям заўсёды робіцца не да музыкі, даволі спрэчна. Дастаткова нагадаць Семую сімфонію Шостаковіча, створаную у гады Другой сусветнай вайны. А рок у гады "Перестройкі"? І, можа, таму і музыка такая цудоўная ў нас, што столькі слез было на нашай зямлі. Вось нібыта высветлілася, што "Прошчаніе славянкі" напісаў беларус габрэйскага паходжання.

  • antei 27 мая 2014 в 12:56 из Беларуси

    Извините, early_beard, но ваши рассуждения построены на эгоизме отдельных личностей, которые считают себя творцами культуры. Вы подразумеваете, что это они порождают культуру, только они и есть культура. Отсюда и отсутствие спроса на такую точку зрения. Точка зрения беларуса такая: "Хочешь считать себя гением? Да пожалуйста, считай себе на здоровье. Я то здесь при чем?". Культура не в создателях объектов культуры, и даже не в тех, кто эти объекты потребляет. Культура в рациональных, иррациональных отношениях людей к своей жизни, к жизни других, в отношениях между людьми, в отношении к работе, к спорту, политике, другим сферам жизни. Культура это образ жизни человека и общества. Если вы отражаете этот образ - вы востребованы. Если вы пытаетесь при этом изменить этот образ, не отрываясь от слушателя-зрителя, но вести за собой - вы еще больше востребованы. Если вы пытаетесь подражать Европе - вы не востребованы. Если вы вспоминаете историю как таковую - вы не востребованы. Нужны актуальные уроки тех историй. Расказанные на актуальном языке. Если аутентичный язык этих историй актуальный -

  • agate 27 мая 2014 в 14:03 из Беларуси

    Дзякуй,спадар Аляксей!

  • liusterka 27 мая 2014 в 16:04 из Беларуси

    Не прапусьціце найцікавейшых вандровак з Аляксеем Фраловым: на Астравеччыну да "беларускага Нотр-Даму" http://www.otdyhaem.by/belarus/ekskursii_belarus/astraviechchyna/ і па беларускіх мясьцінах нашай гістарычнай сталіцы Вільні http://www.otdyhaem.by/index/user/litva/avtobusnie_tyri_v_bribaltiku/bielaruskaja_vilnia_medniki_viarki/

  • Андрей_Романчик 27 мая 2014 в 16:22 из России

    Прыемна чытаць артыкулы на мове))) Асабліва пра нешта НАШАЕ!!! Чаму мы заўседы адмаўляем свае???аддаем усе суседзям))) МЫ не рускія, не палякі - а мы вялікая нацыя беларусы,для каго ліцвіны))) галоўнае, што прыдзе час калі мы будзем ганарыцца нашымі продкамі і тым хто мы)

  • yan.s 27 мая 2014 в 16:43 из Беларуси

    Творческий конкурс от программы "Объединение приёмных и многодетных родителей"

  • early_beard 27 мая 2014 в 16:53 из Беларуси

    antei (27.05.2014 12:56) писал(a):
    Извините, early_beard, но ваши рассуждения построены на эгоизме отдельных личностей, которые считают себя творцами культуры. Вы подразумеваете, что это они порождают культуру, только они и есть культура. Отсюда и отсутствие спроса на такую точку зрения. Точка зрения беларуса такая: "Хочешь считать себя гением? Да пожалуйста, считай себе на здоровье. Я то здесь при чем?". Культура не в создателях объектов культуры, и даже не в тех, кто эти объекты потребляет. Культура в рациональных, иррациональных отношениях людей к своей жизни, к жизни других, в отношениях между людьми, в отношении к работе, к спорту, политике, другим сферам жизни. Культура это образ жизни человека и общества. Если вы отражаете этот образ - вы востребованы. Если вы пытаетесь при этом изменить этот образ, не отрываясь от слушателя-зрителя, но вести за собой - вы еще больше востребованы. Если вы пытаетесь подражать Европе - вы не востребованы. Если вы вспоминаете историю как таковую - вы не востребованы. Нужны актуальные уроки тех историй. Расказанные на актуальном языке. Если аутентичный язык этих историй актуальный -...... Читать дальше...
    О_о! Ваш солипсизм вкупе с речитативными аллюзиями коннотации конфабуляции носит бинарный характер высказываний.

  • antei 27 мая 2014 в 18:32 из Беларуси

    Читателей здесь мало, все подготовленные. Суть, думаю, понятна. Для того чтобы отношения в нашем обществе были основаны на лучших европейский традициях, нам нужно создавать эти отношения, эти традиции. В том числе с помощью музыки. Копировать их музыку бесполезно. Нужна наша музыка. Не сама по себе, для себя, как самовыражение, как объект в себе, а как объект культуры, для людей. Такая музыка с помощью интонаций должна программировать эмоции слушателей. Это волне конкретная работа, доступная профи. Цель в развитии культуры общества. Достигаете ли вы этой цели? Если же вас интересует самовыражение - нет проблем, но не жалуйтесь, что ваше самовыражение никого нафиг не интересует. Какого бы совершенства вы не достигли, какие бы шедевры не создавали. И не важно, какие исторические пласты вы поднимаете, кого из авторитетов вы привлекаете. Если вы не решаете конкретные проблемы конкретными способами, то все это и есть "аллюзии коннотаций", в переводе на человеческий - понты. История творится сегодня. Вы участвуете?

  • Login 28 мая 2014 в 02:28 из Беларуси

    О чём вы вообще говорите? Постулируете своё личное, достаточно субъективное определение понятий культура и искусство, и находите в себе наглость оценивать относительно его тех, кто этому определению не соответствует... Откуда вообще этот менторский тон, от неудавшейся карьеры?

  • antei 28 мая 2014 в 08:57 из Беларуси

    Перечитайте мои посты. В них аргументы. Максимум, что я себе позволил: фагот инструмент оркестровый, как Ля в строе. Перечитайте свой пост. В нем переход на личности. Вот о какой культуре отношений я, в частности, и говорю. Есть несколько русскоязычных прибалтийских форумов. Разговор в рамках этих форумов достаточно жесткий по сути, но уважительный к оппоненту. Вот где образцы культуры. Вот что нужно строить. Начните с себя. Суть претензий виновника сабжа была в том, что, мол, культура обществом не востребована. Второй посыл был в том, что культура это история. Я в ответ спросил: вам шашечки (отражение себя в зеркале) или ехать (работать над улучшением культуры в текущих отношениях)? Вы имеете полное право выбрать шашечки. Тогда забудьте о востребованности вне зеркала. Если абстрактные вещи не воспринимаются, приведу не менее абстрактный пример. Всякие совпадения с реальностью случайны. Есть в соседней стране некая киностудия, типичный работник которой в лучшем случае немного трезв. Все отношения, которые они отражают в своих фильмах и сериалах, строятся вокруг бокалов, стопарей и

  • nininana 29 мая 2014 в 08:42 из Беларуси

    А чаму відэа-гутарка не каціць? Не паглядзець... Цікавая лекцыя! Шкада, з працы не адпрасіцца...

  • nininana 29 мая 2014 в 08:52 из Беларуси

    antei (27.05.2014 09:44) писал(a):
    Не самую малую часть его населения составляли евреи. Казалось бы, за ними стоит древняя культура, более чем консервативная. Но белорусские евреи были … белорусскими. Их культура также основывалась на белорусских интонациях, как это ни парадоксально.
    Все так, уважаемый, но беларусы (а павінны лицьвінамі звацца) и так уже потерялись в культурах соседей и еврейского народа (всего 100 лет и напрочь разучились говорить на родной мове забыли о культуре). При всем уважении, хочется выделить хоть небольшой кусочек для себя, чтобы показать детям, чем мы можем гордиться. Толерантностью? Ну так она какая-то однобокая выходит. Евреи и другие народы, живущие тут, отчего-то так толерантно не показывают нас с лучшей стороны, не восхищаются, а снова преподносят своих соплеменников (некоторые даже стараются принизить значение беларусов, старательно). Ну, досыць ужо! Годзе!

  • antei 29 мая 2014 в 13:28 из Беларуси

    Любой русский, еврей, украинец, поляк, казах - перечень без ограничений - прожив у нас более 10 лет говорит па-беларуску, но русскими словами. И мы с вами общаемся здесть точно также. Да, белорусский язык нужно усиливать, развивать. Но проблема русских слов останется, причем надолго, если не навсегда. В жизни, во времени, увы, есть явления, которые необратимы, или обратимы на новой ступени развития, именно на новой - вот в чем ключ. Нельзя вернуться во вчера, нельзя восстановить, можно лишь построить. Построить на основе того, что осталось, что существует объективно. Нам заменили язык, но мы остались прежней нацией, у нас интонации прежние. Вот что нужно выявлять, усиливать, развивать. Не европейские традиции, не английский в метро и на сцене. Если мы перейдем на английский, то он тоже будет в нашей версии - чисто белорусской. Но до этого далеко. Мы освоили, адаптировали под себя русский. Мы его научиличь интонировать, чувствовать на нем, как на родном. Далее возникает парадокс - проблема билингвизма. Если хочешь, чтобы твой ребенок освоил язык интонаций, то лет до 10 он должен осваивать один