• Другие новости

Кругозор


Глеб ЛАБАДЗЕНКА, фота, відэа аўтара,

Андрэй Хадановіч - бадай, самы вядомы сучасны беларускі паэт і перакладчык. Да таго ж - абраны на трэці тэрмін старшыня Беларускага ПЭН-цэнтра.

Фото: Глеб ЛАБАДЗЕНКА, TUT.BY

26 красавіка (пятніца) а 18.30 у Інстытуце імя Гётэ ў Мінску (Харужай, 25/3) Андрэй Хадановіч прачытае публічную лекцыю “Мастацтва немагчымага. Красавіцкія тэзісы” - пра беларускія пераклады. Ладзіць лекцыю Лятучы Універсітэт у межах цыкла Urbi et Orbi (“Гораду і свету”). Уваход вольны!
 
На лекцыі спадар Хадановіч абмалюе сучасны стан беларускага перакладу. Пакажа сваю новую кнігу выбраных перакладаў. І нават заспявае некалькі перакладаў пад гітару. Прыходзьце, будзе цікава!

Внимание! У вас отключен JavaScript, ваш браузер не поддерживает HTML5, или установлена старая версия проигрывателя Adobe Flash Player.

Открыть/cкачать видео (14.01 МБ)
 

“Мая новая кніжка - з небяспечнай для астматыкаў назвай!”

- Андрэю, я так разумею, што тэму лекцыі вы падгадалі якраз пад выхад новай кнігі?

Андрэй Хадановіч: “Гэта не будзе прэзентацыя кнігі, але кніга сапраўды будзе прадэманстраваная ў часе лекцыі. Гэта мая кніжка выбраных перакладаў “Разам з пылам” - як пажартаваў Міхась Скобла, з небяспечнай для астматыкаў назвай! Выбранае з сямі моваў - ад старажытных рымлян да сучасных украінцаў і ўсё, што паміж імі: сёе-тое з французскай (Віён, Нэрваль, Бадлер, Рэмбо, Малармэ, Апалінэр), з ангельскай (Джон Дон, Эдгар По, Эмілі Дыкінсан, Ейтс, Паўнд, Одэн), крышачку з нямецкай (Рыльке, а таксама тэкст славутай “Лілі Марлен”), болей з польскай (Галчыньскі, Мілаш, Герберт, Бараньчак, Крыніцкі), з расейскай (Мандэльштам, Айгі, Бродскі, Седакова) і з украінскай (некалькі сучасных паэтаў - найперш Андруховіч і Жадан). Асобнай размовы заслугоўваюць паэты-спевакі, чые тэксты ўвайшлі ў кніжку: Леанард Коэн (з ангельскай), Серж Гензбур (з французскай), Яцак Качмарскі (з польскай). Я вырашыў абмежавацца тымі аўтарамі, якіх (хоць бы і з дапамогай слоўнікаў і спецыялістаў) магу перакладаць з арыгіналу. Кніжка рыхтавалася каля 10 год. Можа, і добра, што яна не выйшла пяць гадоў таму ці тры гады таму - за гэты час яна істотна перарабілася, дапоўнілася”.
 
- Калі кніжка не выходзіла 10 гадоў, то страшна ўявіць, да якіх памераў яна разраслася!..
 
Андрэй Хадановіч: “Ну, штосьці дапаўнялася, а штосьці пры гэтым жорстка выкідалася. Здаецца, Даўлатаў казаў, што клас пісьменніка можна вызначыць не па тым, што ён пакінуў у кніжцы. А па тым, якой якасці тэксты валяюцца ў ягоным смеццевым кашы”.
 
- І якія пераклады паляцелі ў кош?
 
Андрэй Хадановіч: “Цэлая вершаваная п’еса Марыны Цвятаевай “Каменны анёл” - не ўвайшла па памерах. Сякія-такія тэксты Бадлера - пакінуў толькі самыя любімыя. Тры вершаваныя сімфоніі Оскара Мілаша. Можа, таму, што спадзяюся выдаць Оскара Мілаша (як і Бадлера) асобнай кніжкай. Хацелася пры мінімальным аб’ёме (200 старонак) даць максімальную разнастайнасць - стылёвую, моўную, паказаць розныя эпохі, паказаць і ўзнёслае, і правакатыўнае. Атрымалася форма анталогіі - суб’ектыўнай і персанальнай. Мой асабісты музей любімых аўтараў. Ёсць, скажам, Бадлер і Рэмбо, але няма Верлена. Можа, таму, што ў адрозненне ад тых дваіх Верлена шмат хто па-беларуску перакладаў - і мне гэта ўжо не так цікава. А можа, ён у нейкай ступені не мой паэт”.
 
- Рымлян з кнігі - Катула, Гарацыя - вы перакладалі з арыгіналу?
 
Андрэй Хадановіч: “Як кожны студэнт-філолаг у БДУ, я меў гадавы курс лацінскай мовы, потым трохі хадзіў на дадатковыя заняткі са старэйшым курсам - дагэтуль з прыемнасцю згадваем адно аднаго з маёй выкладчыцай, шаноўнай Антанінай Гарнік. Таксама кансультаваўся з выкладчыкам лаціны Сяргеем Карчыцкім. Так і з іншымі мовамі. Перакладаючы верш Рыльке “Лебедзь”, раіўся з выдатнай нашай германісткай Галінай Сініла. А адэкватна разумець вершы Ейтса мне дапамагала жонка, Марына Шода, якая на той момант даследавала гэтага паэта. Таму мая кніжка выбраных перакладаў пачынаецца з доўгага спісу падзякаў…”

Фото: Глеб ЛАБАДЗЕНКА, TUT.BY
 

“Шэкспір, перакладзены не з арыгіналу, - гэта нонсэнс!”

- Ці бывае так у перакладчыка, калі думаеш: “А, гэта ўжо і так добра перакладзена, не буду перакладаць”?

Андрэй Хадановіч: “Такое спрэс бывае! Чытаў я “Пакуты маладога Вертэра” Гётэ ў перакладзе Лявона Баршчэўскага. Нават каб ведаў нямецкую мову - не палез бы “пераперакладаць”. Чытаў я “Сімпліцысімуса” Грымэльсгаўзэна - барочны авантурны раман XVII стагоддзя ў перакладзе Васіля Сёмухі. Той выпадак, калі тэмперамент аўтара супаў з тэмпераментам перакладчыка!.. Але з вершамі трохі інакш, тут заўсёды можна штосьці дадаць, заўсёды цяжка быць да канца задаволеным. Так было з перакладам верша “Крумкач” Эдгара По. У збольшага вельмі добрым перакладзе Алега Мінкіна, відаць, следам за расейскімі перакладчыкамі, “Крук пракрумкаў “Nevermore!”. Такі сабе-крумкач-паліглот! Я перакладаў гэты верш некалькі дзён, але перад тым шмат месяцаў шукаў, які рэфрэн укласці ў дзюбу крумкачу (“ніколі больш” крумкач бы проста не вымавіў). У выніку ў мяне выйшла: “Адказаў крумкач: “Не вер!” Дзе можна, пры жаданні, пачуць і “never…”, а вось “…more” ужо знікла”.
 
- Ці шмат якія ранейшыя пераклады падвяргаюцца рэвізіі праз гады?

Андрэй Хадановіч: “Безумоўна. Дваццацігадоваму нахабу здаецца, што ён умее ўсё. У 25 з’яўляюцца першыя сумневы: а ці так дасканала ўсё тое, што ты нарабіў? Напрыклад, у кніжцы перакладаў Галчыньскага “Сёмае неба” я надрукаваў пераклад яго “Зачарованай фурманкі”. А праз некалькі год я гэты пераклад перагледзеў - і перапісаў працэнтаў на 60, на тры старонкі з пяці! А так, па дробязі, увесь час вяртаешся да немілагучнага радка, нейкіх месцаў, якія пачынаюць падавацца банальнымі”.
 
- Андрэю, вы ўжо закранулі тэму - пераклады з арыгіналаў і з падрадкоўнікаў. Даводзілася чуць закіды, што за савецкім часам многія пераклады рабіліся не з мовы арыгіналу, а з расейскай - і таму цяпер іх трэба “ануляваць”. Што мяркуеце?
 
Андрэй Хадановіч: “Абсалютна розны падыход магчымы да паэзіі і прозы. Да таго ж, усё залежыць ад мовы арыгіналу: сусветная гэта мова, якую ведаюць усе, ці гэта экзатычная мова, якую ведаюць лічаныя асобы? Думаю, што на сённяшні момант ніякі пераклад прозы не можа рабіцца не з арыгіналу. Здараюцца выпадкі, калі літаратар стварае тандэм з філолагам. І адказвае за літаратурную стылістыку - а філолаг за перадачу зместу. Але Шэкспір, перакладзены сёння не з арыгіналу, - гэта нонсэнс. Бо ў кожнай краіне знойдзецца добры літаратар, здольны перакласці з ангельскай. Але што рабіць з экзатычнымі або старажытнымі мовамі?”
 
- То бок, калі ніхто з нашых паэтаў-перакладчыкаў не ведае нейкай мовы - то можна з падрадкоўніка?

Андрэй Хадановіч: “Я для сябе адказваю так: ніхто лепш не дапаможа, чым сам паэт. Таму калі гаворка ідзе пра сучасную літаратуру і ёсць магчымасць звярнуцца па дапамогу да аўтара - гэта цудоўна. Мне так давялося перакладаць літоўскую і грузінскую паэзію. Не ведаючы моваў, я сядзеў з аўтарамі - і яны тлумачылі мне: “А вось тут я цытую, а вось тут гуляюся словамі, вось тут у мяне на стыку двох словаў узнікае іншае - паспрабуй, зрабі тое самае па-беларуску”. Праўда, фокус гэты спрацоўвае толькі з жывымі аўтарамі”.
 

“Для мяне перакладанне сучасніка - гэта рэдкая магчымая форма прызнання ў любові”

- Ці ёсць у вас бачанне таго, што павінна ў перспектыве быць перакладзена на беларускую мову - не толькі вамі, а ўсімі разам перакладчыкамі?

Андрэй Хадановіч: “Калі ўявіць сабе мапу свету - то мы яшчэ ў эпосе вялікіх геаграфічных мастацка-перакладчыцкіх адкрыццяў. Белых плямаў і неадкрытых амерыкаў больш, чым адкрытых і засвоеных тэрыторый і аўтараў. Зноў прыгадаю Шэкспіра. Нібыта і ёсць пераклады - але па-беларуску адсутнічае большасць ягоных п’ес! А з санетамі такога класу павінен быць парад версій - 50-100 варыянтаў кожнага санета: выбірай, чытач! Такога ў нас пакуль што няма. Хацелася б разбурыць стэрэатып, асабліва пашыраны між студэнтамі: што расейцы перакладаць умеюць, а беларускія пераклады - альбо з расейскай, альбо млявыя самі па сабе, альбо штосьці там калхознае. Калі некаторыя нашыя пераклады савецкага часу сапраўды такія - вядома, трэба “пераперакладаць”, каб яны годна трымалі канкурэнцыю”.
 
- Але складаецца ўражанне, што студэнт (нават філфаку) з двох перакладаў поруч возьме расейскі…
 
Андрэй Хадановіч: “Я б не даў гарантыі. Такія развагі даводзіцца чуць ад цынікаў і прагматыкаў: навошта перакладаць на беларускую, калі гэта ўжо ёсць па-расейску. Ёсць такая стратэгія - навыперадкі з хімерамі. Хімеры ў дадзеным выпадку - расейская культура і школа перакладу. Паспець і перакласці аўтара раней, чым рускія. Украінцам так удалося зрабіць з “Гары Потэрам” - кажуць, што выдавец узбагаціўся моцна. Але мне здаецца, што галоўнае тут - якасць - перакласці не хутчэй, а лепей. Спадзяюся, мы дажылі да той генерацыі спажыўцоў культуры, якая будзе спажываць добрае, а не “расейскае” ці “беларускае”.
 
- Дарэчы, пра расейскае і беларускае. Даводзіцца чуць закіды: навошта перакладаць расейскую літаратуру, калі тут усе могуць прачытаць яе ў арыгінале? Здаецца, гэта наадварот лепей - мець магчымасць чытаць замежную літаратуру ў арыгінале.
 
Андрэй Хадановіч: “Жывучы ўнутры Беларусі мы забываем адну рэч: гэта яшчэ не ўся Беларусь. Гадоў з дзесяць таму мой старэйшы калега Серж Мінскевіч атрымаў аналагічны закід на Беласточчыне ад тамтэйшых беларусаў: “Шаноўны пане, навошта вы перакладаеце “Дзядоў” Міцкевіча на беларускую, калі мы іх цудоўна разумеем у арыгінале?” Яны запыталіся - і нават не падумалі, што існуе іншая Беларусь, дзе могуць не ведаць польскай мовы! Я, канешне, цяпер перабольшваю - але можна ўявіць сабе існаванне людзей, якія ведаюць беларускую і не ведаюць расейскую. Альбо хочуць чытаць па-беларуску і з нейкіх прычын не хочуць па-расейску. Я цалкам згодны, што калі ёсць магчымасць, то і Пушкіна, і Міцкевіча трэба чытаць у арыгінале. Але навошта я перакладаю Мандэльштама, альбо Цвятаеву, альбо Бродскага, альбо Генадзя Айгі, альбо Вольгу Седакову? Мне хочацца прышчапіць гэтую паэтыку нашай культуры - паспрабаваць, як яно загучыць па-беларуску. Пераклад - гэта не проста камунікацыя, гэта спосаб паўплываць на сучасны табе стан мовы. Справакаваць творчую актыўнасць тут і цяпер. І ёсць яшчэ адна штука. Калісьці ў Харкаве ў нас было супольнае чытанне з маім украінскім калегам і добрым сябрам Сяргіем Жаданом. Мы чыталі свае вершы ў арыгінале, а потым - пераклады адно аднаго. Потым да нас падыходзілі рускамоўныя ўкраінцы і пыталіся: а навошта вы перакладалі, калі мовы блізкія - і мы збольшага ўсё разумелі? Лепей бы на рускую пераклалі. Я адказаў, што для мяне персанальна перакладанне сучасніка - гэта рэдкая магчымая форма прызнання ў любові, жэст сімпатыі, сяброўства”.
 
- Атрымліваецца, што пераклады, якія з’яўляюцца, - гэта праекцыя густаў перакладчыкаў?
 
Андрэй Хадановіч: “Так, гэта густы перакладчыкаў. Зразумела, калі з класікай нібыта ўсё бясспрэчна і праверана стагоддзямі - то чым бліжэй да сучаснасці, тым больш выбар будзе спрэчны і суб’ектыўны. Але я б нават з класікай не падманваўся. Паэтаў ёсць столькі, колькі ёсць перакладчыцкіх версій. Ёсць Шэкспір Гаўрука, ёсць Шэкспір Семяжона, ёсць Шэкспір Някляева (“Бура”, пераствораная для тэатра), ёсць Шэкспір Вольскіх, ёсць Шэкспір Дубоўкі, а ёсць Шэкспір Сяргея Балахонава - змешчаныя ў інтэрнэце спробы перакласці санэты. Гэта вельмі непадобныя версіі. І добра, што непадобныя, бо ў іх могуць быць розныя функцыі. Скажам, сярод расейскіх перакладаў “Гамлета” версія Лазінскага - найлепшая для чытання вачыма. Але тэатральныя рэжысёры ведаюць, што для сцэны найлепшы “Гамлет” Пастарнака - і бяруць яго на сцэну раз за разам”.

Фото: Глеб ЛАБАДЗЕНКА, TUT.BY
 

“Культура слова скончылася: мы гартаем коміксы, лайкаем карцінкі, коцікаў, не дачытваем ужо пяты радок”

- Андрэю, а што ў пытанні мовы, лексікі? У сітуацыі, калі далёка не ўсё грамадства жыве штодня з моваю - як балансаваць між тым, якія словы перакладчык можа туды панацягаць, і тым, якія словы зразумее шараговы чытач?
 
Андрэй Хадановіч: “Гэта сур’ёзная праблема! Некалі, калі я пераўтвараўся з рускамоўнага аўтара ў беларускамоўнага і пачынаў перакладаць, я, як тая сарока, кідаўся на ўсё бліскучае. Акадэмічныя слоўнікі мне здаваліся вынікам русіфікацыі, сталінізацыі - што, відаць, часткова і было. “Палітыка прыпадабнення брацкіх моваў”. Што значыць “прыпадабненне”? Гэта калі са слоўніка выкідаецца беларускае слова - а даецца руская калька. Таму ў кожны пераклад мне хацелася засунуць ўвесь слоўнік Ластоўскага, увесь слоўнік Байкова і Некрашэвіча, слоўнік Станкевіча. Потым я прыносіў вынікі ў часопіс “Крыніца”. А рэдактар, найчасцей Валянцін Акудовіч, бязбожна гэта крэсліў. Я спрачаўся, спрабуючы адстаяць кожнае слова. Нават даходзіла да канфліктаў, калі Акудовіч павышаў голас і казаў: “Вы ўжываеце партызанскую тактыку ў культуры перакладу, а змагацца трэба рэгулярнымі войскамі”. Дзіўная метафара, але шмат у чым спадар Валянцін меў рацыю. Думаю, рацыя была дзесьці пасярэдзіне. За некаторыя рэдкія словы я і сёння буду змагацца - калі яны дакладна леглі ў верш, зразумелыя з кантэкста. Але калі гэта робіцца цьмяным для чытачоў - відаць, трэба імкнуцца да празрыстасці.
 
Што праўда, часам тэкст можа быць цьмяным, падкрэслена складаным ужо ў арыгінале - гэта адзнака стылю, асаблівасць аўтара, якога ты перакладаеш. Тады ты ўжо мусіш гэты “цёмны лес” любой цаной захаваць. Калі па-французску Малармэ разумелі чалавек 10, не болей, тое самае мусіць быць і з яго беларускім перакладам. Памятаю, як прынес падборку Малармэ рэдактару, нашаму выбітнаму паэту і перакладчыку Алесю Разанаву. А той пачытаў і пачаў скардзіцца на нечытэльнасць. Ён хацеў мяне пакрытыкаваць, а я ўспрыняў гэта як камплімент, і вылецеў з “Крыніцы” ледзь не на крылах: калі ўжо Разанаў не зразумеў, значыць атрымалася! Потым за гэтыя пераклады я атрымаў прэмію часопіса “Крыніца”: адну з дзвюх сваіх абсалютна безграшовых прэмій, якімі я ганаруся”. (Другая была больш чым праз дзесяць гадоў, ад рэдакцыі інтэрнэт-часопіса перакладной літаратуры “ПрайдзіСвет” - за пераклады Арцюра Рэмбо.)
 
- Андрэю, магу прадбачыць каментары троляў: ды каму гэтыя вашыя пераклады трэба, па-беларуску сёння чытае купка людзей… У саміх перакладчыкаў, паклаўшы руку на сэрца, такія думкі ўзнікаюць?

Андрэй Хадановіч: “Большасць насельнікаў зямнога шара сёння ў прынцыпе не ўмее чытаць - пры пагалоўнай, здавалася б, пісьменнасці. Я не пра далёкія афрыканскія плямёны, куды не ступала нага місіянера. Я пра сучасны стан культуры. Культура слова - як дамінанта - скончылася. Мы гартаем коміксы, лайкаем карцінкі, коцікаў, не дачытваем пяты радок (“шмат букаф, не асіліў”) і гэтак далей. Памятаю, як у шыкоўнай маскоўскай кнігарні папіваў каву з прыкраснай рускай паэткай. А побач на паліцы - яе выдадзеная ўжо колькі гадоў таму кніга, накладам 500 экзэмпляраў, з якіх нейкія дагэтуль не знайшлі свайго пакупніка. Гэта пры тым, што ў Расеі, як вы разумееце, больш спажыўцоў рускага слова, чым у Беларусі беларускага. (Мая кніжачка, выдадзеная накладам 1500 асобнікаў, на той момант нядаўна скончылася.)
 
Назва лекцыі, што я рыхтую, - “Мастацтва немагчымага” - гэта не толькі пафас, даніна павагі калегам, настаўнікам альбо нейкая нясціплая спроба пахваліцца. Тут яшчэ і пэўны сарказм, нейкая (сама)іронія. Памятаеце анекдот: загадала Снежная Каралева Каю скласці слова “вечнасць” - а ў яго толькі 4 літары: “ж”, “о”, “п” і “а”. Парою мне праца перакладчыка бачыцца настолькі ж няўдзячнай: поле для манеўраў надзвычай абмежаванае, а зрабіць трэба вельмі шмат. Але часам - насуперак усяму - нешта ўдаецца зрабіць, і нават нямала. Рытарычнае пытанне: беларускія перакладчыкі - гэта прафесіяналы ці не? Для ніводнага з іх гэта на сёння не ёсць прафесія, якая іх гарантавана пракорміць. Але тэксты аказваюцца зробленымі на прафесійным (часам - вельмі прафесійным) узроўні! Такога, як цяпер, у нашым перакладзе не было ніколі - настолькі стабільнага, высокага, цікавага ўзроўню перакладаў, якім валодаюць дзясяткі маладых перакладчыкаў паэзіі і прозы. Як бы ні выскалялі зубы ананімныя тролі ў каментах. А хто можа спажыць гэтыя пераклады? У прынцыпе, кожны, хто яшчэ не развучыўся чытаць кірылічныя літары. Паўтаруся, сёння вырасла пакаленне спажыўцоў культуры, для якіх найважнейшая - якасць літаратурнага прадукту. І ніякая рускамоўнасць не перашкодзіць ім прачытаць кнігу вершаў ці раман, перакладзеныя на беларускую мову, калі гэта зроблена добра”.
 
Такім чынам
Публічная лекцыя
паэта, перакладчыка Андрэя Хадановіча
“Мастацтва немагчымага. Красавіцкія тэзісы”
з цыклу Urbi et Orbi
адбудзецца
26 красавіка (пятніца) а 18.30
Канферэнц-зала Інстытута імя Гётэ ў Мінску (Харужай 25/3, 4-ы паверх).
Уваход вольны!

Комментарии с форума

  • alexsimon 18 апреля 2013 в 23:52

    это не стереотип. это объективная реальность.

  • veter-briz_tutby4 19 апреля 2013 в 07:27

    Послушайте президента-стериотип о колхозной речи сразу возникнет.

  • pale1962 19 апреля 2013 в 09:20

    А фото "поэта" в канализационном люке - это тоже претензия на оригинальность, да?))) Хаданович, ты колхозник!))

  • herehue 19 апреля 2013 в 09:34

    Есть очень красивые переводы... Ну даже из очень простого: у меня есть Шрэк-2 на белорусском языке. Я его смотрю, пожалуй, именно из-за того, что очень красивый и художественный перевод. Получаешь настоящее эстетическое удовольствие от просмотра. Жаль очень, что нет других подобных дубляжей. Если бы популярные фильмы/мультфильмы дублировались на белорусском - было бы здорово!

  • steaph88 19 апреля 2013 в 10:40

    нет, статью я понял, хорошая. но кто это???

  • serijvolk 19 апреля 2013 в 13:13

    Врут, как дышат. А что у этого "переводчика" по английскому языку в школе было? А что он закончил? А на каком, он думает, языке Шекспир в оригинале? А любителям позаливать про "родную" мову - не врите прежде всего самим себе. Никому здесь она не нужна, и никто на ней здесь говорить никогда не будет. Если только вы всех не поубиваете, как это вы привыкли...

  • serijvolk 19 апреля 2013 в 13:13

    pale1962 (19.04.2013 09:20) писал(a):
    А фото "поэта" в канализационном люке - это тоже претензия на оригинальность, да?))) Хаданович, ты колхозник!))
    Этого типа можно даже не комментировать... Просто - Хаданович!

  • falderulla_lej 19 апреля 2013 в 13:40

    serijvolk (19.04.2013 13:13) писал(a):
    Врут, как дышат. А что у этого "переводчика" по английскому языку в школе было? А что он закончил? А на каком, он думает, языке Шекспир в оригинале? А любителям позаливать про "родную" мову - не врите прежде всего самим себе. Никому здесь она не нужна, и никто на ней здесь говорить никогда не будет. Если только вы всех не поубиваете, как это вы привыкли...
    Проблема в том, что 90 процентов алкоголиков тоже считают, что у них нет проблем с алкоголем, и им не нужно лечение. А классе в третьем уж и все мы считали, что это просто взрослые издеваются над нами, и никакое учение в школе нам тем более не нужно...

  • shurix_83 19 апреля 2013 в 14:56

    serijvolk (19.04.2013 13:13) писал(a):
    Врут, как дышат. А что у этого "переводчика" по английскому языку в школе было? А что он закончил? А на каком, он думает, языке Шекспир в оригинале? А любителям позаливать про "родную" мову - не врите прежде всего самим себе. Никому здесь она не нужна, и никто на ней здесь говорить никогда не будет. Если только вы всех не поубиваете, как это вы привыкли...
    А давайте по по-порядку: 1) А что у этого "переводчика" по английскому языку в школе было? - это имеет какое-то значение? Для вас, наверное, невдомёк, что люди (о, чудо!) учат иностранные языки и после школы. Я, например, в школе французский изучал, сейчас обычно перевожу с английского. Парадокс? 2) А что он закончил? если очень интересует - поищите в интернете. Или спросите самого Хадановіча. 3) А на каком, он думает, языке Шекспир в оригинале? Если не изменяет память, то на ранненовоанглийским. А к чему вы этот вопрос задали так вообще непонятно 4) А любителям позаливать про "родную" мову - не врите прежде всего самим себе. Никому здесь она не нужна, и никто на ней здесь говорить никогда не будет. Если только вы всех не поубиваете, как это вы привыкли... - А факты можно (ну хоть один, пожалуйста!) как мы привыкли всех убивать. Что-то не припоминаю такого от белорусов и белорусскоговорящих. Зато русские комуняки ой как отличись на это ниве. Насчёт "никому здесь она не нужна, и никто на ней здесь говорить никогда не будет." - вас так [censored] чужое горе? лично вам в глотку так нелюбимый вами белорусский

  • amateo 22 апреля 2013 в 15:38

    прыгажэйшая на свеце мова - беларуская! Калісьці ў дзяцінстве, прачытаўшы казку "Прыгоды Бураціна, або Залаты ключык" па-беларуску, доўгі час лічыла "Приключения Буратино, или Золотой ключик" бездарнейшым перакладам. шкадую тых, хто не ведае беларускай мовы. Тых, хто не жадае яе ведаць, лічу ўпартымі невукамі, якія не саромеюцца невуцтва. Такія невукі - вычварэнцы, магчыма, ва ўсім.

  • 4elovek2013 22 апреля 2013 в 20:54

    amateo (22.04.2013 15:38) писал(a):
    прыгажэйшая на свеце мова - беларуская! Калісьці ў дзяцінстве, прачытаўшы казку "Прыгоды Бураціна, або Залаты ключык" па-беларуску, доўгі час лічыла "Приключения Буратино, или Золотой ключик" бездарнейшым перакладам. шкадую тых, хто не ведае беларускай мовы. Тых, хто не жадае яе ведаць, лічу ўпартымі невукамі, якія не саромеюцца невуцтва. Такія невукі - вычварэнцы, магчыма, ва ўсім.
    "Приключения Буратино, или Золотой ключик" - не перевод, а оригинал, написанный на русском языке. И к приключениям Пиноккио имеет несколько отдаленное отношение. А "Прыгоды Бураціна" - это перевод с русского языка на белорусский произведения А. Толстого. Так что оно по определению не может быть хуже. И кто здесь НЕВУКИ?

  • pashtet904 23 апреля 2013 в 16:10

    pale1962 (19.04.2013 09:20) писал(a):
    А фото "поэта" в канализационном люке - это тоже претензия на оригинальность, да?))) Хаданович, ты колхозник!))
    Што вы чыталі з Хадановіча? Колькі вершаў самі напісалі? Колькі твораў пераклалі? Вы дэбіл.

  • serijvolk 24 апреля 2013 в 14:39

    shurix_83 (19.04.2013 14:56) писал(a):
    А давайте по по-порядку: 1) А что у этого "переводчика" по английскому языку в школе было? - это имеет какое-то значение? Для вас, наверное, невдомёк, что люди (о, чудо!) учат иностранные языки и после школы. Я, например, в школе французский изучал, сейчас обычно перевожу с английского. Парадокс? 2) А что он закончил? если очень интересует - поищите в интернете. Или спросите самого Хадановіча. 3) А на каком, он думает, языке Шекспир в оригинале? Если не изменяет память, то на ранненовоанглийским. А к чему вы этот вопрос задали так вообще непонятно 4) А любителям позаливать про "родную" мову - не врите прежде всего самим себе. Никому здесь она не нужна, и никто на ней здесь говорить никогда не будет. Если только вы всех не поубиваете, как это вы привыкли... - А факты можно (ну хоть один, пожалуйста!) как мы привыкли всех убивать. Что-то не припоминаю такого от белорусов и белорусскоговорящих. Зато русские комуняки ой как отличись на это ниве. Насчёт "никому здесь она не нужна, и никто на ней здесь говорить никогда не будет." - вас так [censored] чужое горе? лично вам в глотку так нелюбимый вами белорусский язык... Читать дальше...
    Не имею обыкновения общаться с защитниками мовы, которые сами ей не владеют, но всё же... 1) Если вам не понятно, какое отношение имеет знание языка к переводу - то стоит ли разговаривать? Мужик в гараже тоже "может", но вы машину на автосервис гоните, нет? Имею право требовать КАЧЕСТВЕННУЮ работу, и не принимаю "абы с рук", потому что нет никакой альтернативы. P.S. А, да, КАКОЙ ВЫ МОЛОДЕЦ! С английского переводите!!! 2) Его образование имеет прямое отношение к его "переводческой" деятельности. Мне вообще не известен такой человек даже, тем более, якобы автор перевода. И искать кто он и что он - займитесь этим самостоятельно, в свободное от переводов с английского время. 3) Никого, я думаю, не удивляет, что вам не понятен вопрос про язык оригинала. Дело в том, что язык оригинала в ЕШКО и прочих "экспресс-курсах для ленивых" не преподают. И шансов научиться ему самостоятельно - x->0. Другое дело - специальное образование. 4) Факты? Факты того, что любая борьба за "литвинизм" оканчивалась кровавой баней для местного населения? Что Костюшко, что В.Калиновский, что коллаборационисты - все боролись за

  • serijvolk 24 апреля 2013 в 14:40

    amateo (22.04.2013 15:38) писал(a):
    прыгажэйшая на свеце мова - беларуская! Калісьці ў дзяцінстве, прачытаўшы казку "Прыгоды Бураціна, або Залаты ключык" па-беларуску, доўгі час лічыла "Приключения Буратино, или Золотой ключик" бездарнейшым перакладам. шкадую тых, хто не ведае беларускай мовы. Тых, хто не жадае яе ведаць, лічу ўпартымі невукамі, якія не саромеюцца невуцтва. Такія невукі - вычварэнцы, магчыма, ва ўсім.
    К чему такие глупые боты?